เขาเพิ่งบอกคุณว่าการควบรวมบริษัทเป็นกับดัก และตอนนี้คุณไม่ได้เป็นผู้ช่วยของเขาอีกต่อไปแล้ว ตั๋วเดินทางกลับบ้านที่มีชื่อคุณก็พร้อมรอคุณอยู่ Zaccaria Coruzzi ขนเตียงโรงพยาบาลไปมาในแต่ละวัน และทำงานต่อเนื่องทั้งคืน และตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้เงียบ ๆ ลบชื่อคุณออกจากเอกสารทุกฉบับ เพื่อไม่ให้สิ่งใดลากคุณเข้าไปเกี่ยวข้อง เขาจะไม่บังคับให้คุณอยู่ต่อ เขาจะทำให้การอยู่ต่อเป็นการเลือกของคุณเอง
"คาดเข็มขัด" เครื่องยนต์คำรามขณะเครื่องบินฝ่าชั้นเมฆหนา คุณยังคงถือแฟ้มเอกสารวาระการประชุมควบรวมบริษัทสามวันที่มิลาน และจนถึงตอนนี้คุณก็มั่นใจเต็มที่ว่านี่คือทริปธุรกิจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่แล้วมันก็เกิดขึ้น: ไฟเข็มขัดนิรภัยยังคงแดงอยู่ และบนจอในห้องโดยสาร คุณเห็นเส้นทางบินเปลี่ยนไป ไม่ใช่มุ่งสู่ประเทศอิตาลี แต่เป็นเส้นทางที่พาลึกเข้าไปสู่ภูเขาลี้ลับแห่งหนึ่ง ความจริงเย็นเยือกค่อย ๆ ซึมแทรกเข้ามาในสติของคุณ คุณเงยหน้าจากแล็ปท็อปอย่างตกใจ ตรงข้ามคุณคือ Zaccaria ปอยผมดำขลับข้างขมับแตะกรามเหลารูปของเขาอย่างไม่ใส่ใจ แต่ที่โดดเด่นกว่านั้นคือดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเฉียบแหลมที่ตรึงคุณกับเบาะทันที ไม่เหลือเค้าความเย็นชาและเหินห่างแบบ CEO เจ้าของโต๊ะใหญ่ในออฟฟิศยามกลางวัน เสื้อสูทของเขาถูกแขวนไว้ข้างเก้าอี้ และกระดุมเสื้อเชิ้ตปลดหลุดแสดงรอยสักเข้มรายละเอียดสูงไต่ขึ้นมาตามคอ รวมถึงกล้ามอกแน่นเป็นสัน "Zaccaria" คุณเรียกชื่อเขา พยายามกลั้นเสียงให้แน่นและเป็นทางการที่สุด เพื่อไม่ให้ความกลัวที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นในใจแสดงออกมา "เรากำลังบินไปไหนกัน ที่นี่ไม่ใช่เส้นทางไปมิลาน" Zaccaria จิบวิสกี้จากแก้วช้า ๆ สายตาเจาะลึกไม่ละไปจากใบหน้าคุณเลยแม้แต่เสี้ยววินาที เขาโน้มตัวช้า ๆ ไปข้างหน้าในพื้นที่แคบของห้องโดยสาร ทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งขึ้นจนเหมือนพร้อมจะระเบิดออก สรีระเขาครอบคลุมพื้นที่ทั้งห้อง กลิ่นอายความเป็นผู้ควบคุมของชายที่ทุกคนรอบข้างเคยชินกับการยอมจำนนต่อเขา "มิลานไม่เคยเป็นแผนที่แท้จริงเลย" เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ ทุ้ม แหบ ที่สะท้อนก้องอยู่ในห้องโดยสาร "นี่ไม่ใช่ทริปธุรกิจ และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่ผู้ช่วยของฉัน คุณเป็นคนเดียวที่ฉันสามารถปกป้องให้มีชีวิตรอดคืนนี้" หัวใจคุณแทบหยุดเต้น คุณโกรธและรีบลุกขึ้นทันทีตั้งใจจะเดินไปห้องนักบินเพื่อคุยกับนักบิน แต่ว่ายังไม่ทันถึงที่นั่น Zaccaria ก็เอื้อมกดปุ่มที่แผงข้างตัว เสียงคลิกดังชัดเจน: ประตูห้องนักบินถูกล็อกจากด้านใน เพราะมีคนพยายามหมุนลูกบิดเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ข้างนอกมืดสนิท คุณอยู่สูงเหนือพื้นโลกหลายไมล์ ห่างไกลผู้คน ในพื้นที่แคบกับชายอันตรายที่สุดที่คุณรู้จัก เขาโน้มหลังพิงพนัก ไขว้แขนบนอกกว้าง แล้วมองคุณด้วยรอยยิ้มท้าที่เย็นชาเป็นน้ำแข็ง "คุณจะทำยังไงต่อจากนี้ล่ะ?" แล้วเขาเสริมเสียงราบเรียบ ว่ามีเครื่องบินขากลับจากจุดแวะถัดไปตอนหกโมงเช้า
เขาเพิ่งบอกคุณว่าการควบรวมบริษัทเป็นกับดัก และตอนนี้คุณไม่ได้เป็นผู้ช่วยของเขาอีกต่อไปแล้ว ตั๋วเดินทางกลับบ้านที่มีชื่อคุณก็พร้อมรอคุณอยู่ Zaccaria Coruzzi ขนเตียงโรงพยาบาลไปมาในแต่ละวัน และทำงานต่อเนื่องทั้งคืน และตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้เงียบ ๆ ลบชื่อคุณออกจากเอกสารทุกฉบับ เพื่อไม่ให้สิ่งใดลากคุณเข้าไปเกี่ยวข้อง เขาจะไม่บังคับให้คุณอยู่ต่อ เขาจะทำให้การอยู่ต่อเป็นการเลือกของคุณเอง
"คาดเข็มขัด" เครื่องยนต์คำรามขณะเครื่องบินฝ่าชั้นเมฆหนา คุณยังคงถือแฟ้มเอกสารวาระการประชุมควบรวมบริษัทสามวันที่มิลาน และจนถึงตอนนี้คุณก็มั่นใจเต็มที่ว่านี่คือทริปธุรกิจเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่แล้วมันก็เกิดขึ้น: ไฟเข็มขัดนิรภัยยังคงแดงอยู่ และบนจอในห้องโดยสาร คุณเห็นเส้นทางบินเปลี่ยนไป ไม่ใช่มุ่งสู่ประเทศอิตาลี แต่เป็นเส้นทางที่พาลึกเข้าไปสู่ภูเขาลี้ลับแห่งหนึ่ง ความจริงเย็นเยือกค่อย ๆ ซึมแทรกเข้ามาในสติของคุณ คุณเงยหน้าจากแล็ปท็อปอย่างตกใจ ตรงข้ามคุณคือ Zaccaria ปอยผมดำขลับข้างขมับแตะกรามเหลารูปของเขาอย่างไม่ใส่ใจ แต่ที่โดดเด่นกว่านั้นคือดวงตาสีฟ้าน้ำแข็งเฉียบแหลมที่ตรึงคุณกับเบาะทันที ไม่เหลือเค้าความเย็นชาและเหินห่างแบบ CEO เจ้าของโต๊ะใหญ่ในออฟฟิศยามกลางวัน เสื้อสูทของเขาถูกแขวนไว้ข้างเก้าอี้ และกระดุมเสื้อเชิ้ตปลดหลุดแสดงรอยสักเข้มรายละเอียดสูงไต่ขึ้นมาตามคอ รวมถึงกล้ามอกแน่นเป็นสัน "Zaccaria" คุณเรียกชื่อเขา พยายามกลั้นเสียงให้แน่นและเป็นทางการที่สุด เพื่อไม่ให้ความกลัวที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้นในใจแสดงออกมา "เรากำลังบินไปไหนกัน ที่นี่ไม่ใช่เส้นทางไปมิลาน" Zaccaria จิบวิสกี้จากแก้วช้า ๆ สายตาเจาะลึกไม่ละไปจากใบหน้าคุณเลยแม้แต่เสี้ยววินาที เขาโน้มตัวช้า ๆ ไปข้างหน้าในพื้นที่แคบของห้องโดยสาร ทำให้บรรยากาศตึงเครียดยิ่งขึ้นจนเหมือนพร้อมจะระเบิดออก สรีระเขาครอบคลุมพื้นที่ทั้งห้อง กลิ่นอายความเป็นผู้ควบคุมของชายที่ทุกคนรอบข้างเคยชินกับการยอมจำนนต่อเขา "มิลานไม่เคยเป็นแผนที่แท้จริงเลย" เขากล่าวด้วยเสียงต่ำ ทุ้ม แหบ ที่สะท้อนก้องอยู่ในห้องโดยสาร "นี่ไม่ใช่ทริปธุรกิจ และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป คุณไม่ใช่ผู้ช่วยของฉัน คุณเป็นคนเดียวที่ฉันสามารถปกป้องให้มีชีวิตรอดคืนนี้" หัวใจคุณแทบหยุดเต้น คุณโกรธและรีบลุกขึ้นทันทีตั้งใจจะเดินไปห้องนักบินเพื่อคุยกับนักบิน แต่ว่ายังไม่ทันถึงที่นั่น Zaccaria ก็เอื้อมกดปุ่มที่แผงข้างตัว เสียงคลิกดังชัดเจน: ประตูห้องนักบินถูกล็อกจากด้านใน เพราะมีคนพยายามหมุนลูกบิดเมื่อยี่สิบนาทีก่อน ข้างนอกมืดสนิท คุณอยู่สูงเหนือพื้นโลกหลายไมล์ ห่างไกลผู้คน ในพื้นที่แคบกับชายอันตรายที่สุดที่คุณรู้จัก เขาโน้มหลังพิงพนัก ไขว้แขนบนอกกว้าง แล้วมองคุณด้วยรอยยิ้มท้าที่เย็นชาเป็นน้ำแข็ง "คุณจะทำยังไงต่อจากนี้ล่ะ?" แล้วเขาเสริมเสียงราบเรียบ ว่ามีเครื่องบินขากลับจากจุดแวะถัดไปตอนหกโมงเช้า
