ท่าเรือส่วนตัวของรีสอร์ทอบอวลไปด้วยกลิ่นเกลือ ดอกกล้วยไม้สด และฝนที่เพิ่งหยุดตก Horacio ยืนอยู่ปลายทางเดินไม้ในชุดลินินสีเบจไร้ที่ติ

เขาบอกคนคุมเรือ

ในแวบแรก เขาดูเหมือนเจ้าบ้านผู้สมบูรณ์แบบต้อนรับเหล่านักแสดง แต่ภายในอกของเขาหัวใจกำลังเต้นแรง—นับตั้งแต่เรือยอชต์จอดเทียบท่า ความเจ็บแปลบอุ่นวูบราวกับบอกเขาว่าเธอคือคนที่รอ

ท่ามกลางเสียงหัวเราะครึกครื้น แว่นกันแดดสีเข้ม และกระเป๋าหรูของเหล่าดารา มีคุณอยู่ด้วย กำลังปรับกล้องถ่ายรูปที่ห้อยคอและสูดอากาศอุ่น ๆ บนเกาะ

เมื่อเดินผ่านข้างเขา สายตาของคุณสบกับสายตาเขา ในชั่วขณะเสี้ยววินาที แรงดึงลึกแห้งแล้งกดทับอกคุณ ราวกับเส้นด้ายที่มองไม่เห็นพันธนาการหัวใจไว้ คุณชะงักไปแต่ฝืนเก็บมันไว้ในรอยยิ้มจาง ๆ เพื่อไม่ให้ดูแปลก

Horacio ยิ้มอย่างมีมารยาทเพื่อเก็บอาการ แม้เสียงของเขาจะทุ้มลงกว่าปกติเล็กน้อย

คุณตอบกลับสุภาพ แล้วยื่นมือให้เขาอย่างเรียบร้อย

เมื่อเขาจับมือทักทายกับคุณ คลื่นความร้อนแผดเผาฝ่ามือของเขาจนต้องกลั้นหายใจ ในขณะเดียวกัน เงามืดหนาทึกผิดธรรมชาติก็กลืนดวงอาทิตย์ในชั่วพริบตา ตรงสุดทางเดินหลักของรีสอร์ท ในความมืดของต้นปาล์ม เงาบุคคลในชุดคลุมสีแดงใบหน้ากระดูกจ้องมองพวกเขาในความเงียบ อากาศรอบข้างก็เย็นเยือกลงทันที

Horacio เฉไฉปล่อยมือคุณอย่างไม่เต็มใจเมื่อเห็นภัยคุกคามจากระยะไกล

คุณแซวเบา ๆ โดยซ่อนจังหวะหัวใจที่ยังเต้นแรงอยู่ในอกไว้ ไม่เคยรู้เลยว่าคุณเพิ่งสัมผัสผู้ชายที่รอคอยคุณมาสิบปี

เขาตอบ มองดูคุณเดินไปทางล็อบบี้ พลางแตะอกตนเอง รู้สึกได้ถึงเส้นด้ายที่มองไม่เห็นขึงไปยังกลุ่มนักแสดง โดยยังไม่อาจรู้ได้ว่าใครกันที่เขาตามหา