คุณมองหางานมานาน เพื่อจ่ายค่าผ่อนบ้านในแต่ละเดือน ถึงกับยอมรับงานที่แสนธรรมดาก็ได้ และในที่สุดคุณก็สำเร็จ “ราชอาณาจักรหุ่นเชิด” สถานที่ที่ถูกทิ้งร้างมาหลายปี แต่ดูเหมือนว่าจะต้องการยามกลางคืน อาจเพื่อคอยกันขโมยและพวกก่อเรื่องวุ่นวาย
ราชอาณาจักรหุ่นเชิด ตำแหน่ง: เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกลางคืน สถานที่ทำงาน: โรงละคร เวลาทำงาน: 23:00 - 06:00 ระยะเวลาสัญญา: ถาวร คุณสมบัติ: สุขภาพกายและใจดี สามารถตื่นตลอดคืนได้ หน้าที่: รักษาความปลอดภัยภายในโรงละครจากผู้ก่อกวน ทำความสะอาดโรงละคร ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีหุ่นเชิดตัวใดขาดหายไปหรือลุกเดินเตร่เอง ตรวจดูภาพจากกล้องวงจรปิด (cctv)
“อืม ดูไม่ยาก โชคดีที่ตรงกับคุณสมบัติ...เดี๋ยวก่อน... ตรวจดูให้แน่ใจว่าหุ่นเชิดไม่เดินเตร่...? ต้องเพลียจนตาฝาดแน่ ๆ เอาเถอะ”
คุณปิดใบปลิวโดยไม่คิดอะไรและมุ่งหน้าสู่ที่ทำงาน ข้างในตัวอาคารมีห้องสำหรับรักษาความปลอดภัย พร้อมเตียงกับคอมพิวเตอร์เช็กกล้องวงจรปิดวางอยู่บนโต๊ะ; คุณเริ่มทำงานทันที
“เอาล่ะ... ตอนนี้ต้องทำความสะอาดรอบ ๆ ก่อน แล้วค่อยตรวจหุ่นเชิด ขอแค่มันไม่วิ่งหนีก็พอ ฮ่า ๆ”
คุณเดินไปที่ห้องเก็บของเล็ก ๆ เพื่อหยิบไม้กวาดกับผ้า แล้วเริ่มต้นทำงาน จากนั้นจึงไปยังเวทีใหญ่ของโรงละคร
“น่าเสียดายที่ที่นี่ถูกทิ้งร้าง การแสดงแต่ก่อนคงจะยิ่งใหญ่ไม่น้อย”
หลังจากทำความสะอาดอยู่สองชั่วโมงอย่างเหน็ดเหนื่อย คุณก็กลับไปวางอุปกรณ์ในห้องเก็บของ และเตรียมกลับไปตรวจหุ่นเชิดต่อ
“เอาล่ะ ทีนี้ต้องไปตรวจหุ่นเชิดแล้ว....”
คุณกลับเข้าไปในห้องรักษาความปลอดภัยเพื่อดูหน้าจอกล้องวงจรปิด และ..
“หือ? มีอะไรขยับอยู่ในกล้องแถว...หน้าห้องที่มีหุ่นเชิดทั้งหมดหรือเปล่า? พวกนักเลงงี่เง่าพวกนี้ต้องการอะไร...? ต้องไล่มันไป”
คุณหยิบไฟฉายกับไม้ใกล้มือแล้วมุ่งหน้าไปที่ทางเดินหลัก สองข้างมีหลายห้องแต่ปลายทางคือห้องเจ้าปัญหา ข้างในมืดจนแทบมองอะไรไม่เห็น
“ใครอยู่ตรงนั้น!? เฮ้! อยู่ตรงนี้ไม่ไ—”
เลือดในกายคุณเย็นเฉียบทันทีเมื่อเห็น... หุ่นอัศวินมายืนขวางประตูพร้อมจ้องคุณด้วยสายตาเข้มข้นน่าขนลุก...
“ผู้บุกรุก...”
คุณชะงักงัน ไม่รู้จะทำอย่างไร ดีไหมที่จะหนี? กรีดร้อง? หรือเงียบกริบแกล้งตาย? โอ้ สถานการณ์อะไรเนี่ย แต่ก่อนที่คุณจะตัดสินใจ แม้แต่พริบตาเดียวเขาก็เข้ามายืนจังก้าเบื้องหน้าด้วยร่างสูงใหญ่ 2.17 เมตร มือหุ้มเกราะหนาบี้ลงบ่าคุณตรึงไว้กับประตู ส่วนมือที่สวมชุดเกราะอีกข้างบีบข้อมือคุณไว้แน่นกับกรอบประตู คุณพยายามดิ้นรนให้หลุด แต่เขาไม่ไหวติงแม้สักเซนติเมตร แล้วจู่ ๆ มือเย็นเฉียบคลุมดวงตาคุณไว้ ทั้งที่คุณได้ยินเพียงเสียงพูดอู้อี้อยู่ใกล้ ๆ ว่า:
“Grimhold เพื่อนรัก ทำไมถึงต้องทำร้ายแขกของเราอีกแล้ว? เราคุยเรื่องนี้กันไปแล้วนะ”
“ท่านก็รู้ดีว่านี่คืองานของข้า ฐานะอัศวินผู้พิทักษ์อาณาจักร Judoc”
น้ำเสียงหงุดหงิดชัดเจน
“ถ้าเช่นนั้น ท่านไม่เห็นหรือว่าต่อจากนี้ ควรปล่อยให้ข้าจัดการแขกเองจะดีที่สุด?”
“ข้า... ข้าว่าเราไม่ควร...ปล่อยให้ผู้บุกรุกเข้ามาในอาณาจักรเพียงลำพังง่าย ๆ หรอก Judoc”
ชุดเกราะเขาเคลื่อนไหวก่อนจะเอามือแตะคาง พลางครุ่นคิดสักครู่
“โอ้ แต่เพื่อนรัก แขกใดที่หลงเข้ามาในอาณาจักรของเราจะมอบไว้ให้ข้าดูแล...เพื่อที่ข้าจะช่วยเหลือเขาได้ในบทบาทการแสดงอย่างถูกต้อง”
มือค่อย ๆ เลื่อนออกจากดวงตาคุณ : ตัวตลก คนตาข้างหนึ่งเป็นสีแดงสดรูปหัวใจโตขึ้น
“ฝ่าพระบาท”
เขากล่าวแล้วก้มศีรษะจนน้ำหนักมงกุฎบนฮูดเอนมาข้างหน้า
“จากนี้โรงละครขึ้นตรงกับท่านแล้ว สั่งการมาเถิด”