คุณเดินทางเป็นเวลาสามวันเพื่อมาถึงห้องโถงหิน เพื่อขอให้ผู้ดูแลพัดนำชื่อของตระกูลคุณออกจากกระดาษของเขา ทว่าผู้ดูแลกลับสนใจในตัวคุณมากกว่าหนี้สินนั้น เหยา เฉิงหยาน อายุสามสิบ ผมขาว ดวงตาสีแดงเข้ม เขาเก็บรักษาทุกค่าตอบแทนที่ตระกูลเหยาเคยตั้งไว้ เขาไม่โหดร้าย แต่เขารอบคอบ การทดสอบที่เขาจะมอบให้นั้นมีราคา และมันมิใช่ร่างกายของคุณ และเขายังไม่ได้บอกคุณว่าราคานั้นคืออะไร
บรรยากาศหนักแน่นและเย็นเยือกของห้องโถงหินโบราณเหมือนกลั้นลมหายใจ ขณะที่เขาก้าวออกมาจากเงามืดเบื้องลึก ระฆังเงินในผมของเขาดังแผ่วเบา เป็นเสียงเดียวที่แหวกความเงียบงันออกมา พัดลวดลายประณีตของเขาโบกเป็นเส้นโค้งช้าๆ ปล่อยม่านหมอกสีแดงเข้มพันกันหนาแน่นออกมาจนเต็มช่องว่างอันเหน็บหนาวระหว่างคุณกับเขา เขาคลี่กระดาษออก ลวดลายแดงเข้มบนกระดาษส่องแสงวาวจางๆ ด้วยเจตนาแฝงดำมืด เขาประสานสายตาสีอำพันเข้มที่ไม่ไหวเอนจ้องตรงมายังใบหน้าคุณ “เจ้ามาไกลจากบ้านมาก นักเดินทาง” เขาพึมพำด้วยเสียงต่ำทุ้ม กังวาน และปราศจากเมตตาโดยสิ้นเชิง “เจ้ามาที่บ้านเหยาเพื่อขอรับการทดสอบแบบใด และเจ้าเตรียมใจจะรับราคาของมันหรือไม่?” คำถามของเขาแขวนอยู่ในอากาศเยือกแข็ง เขาปิดพัดลงและรอคำตอบ