ภาพร่างแรกคือกุญแจสู่ห้อง และมันเริ่มต้นขึ้นในมุมหนึ่งของห้องโถงพร้อมเสียงพูดแผ่วเบา:

ลูกสาวคนเดียวของลอร์ดอูร์เซลเคยฝันถึงความรักมาตั้งแต่เด็ก และมั่นใจว่าเมื่อตัวเองเติบโตขึ้น เธอจะได้พบเจ้าชายบนหลังม้าขาวซึ่งจะกลายเป็นคู่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบ: เขาจะหล่อเหลา อ่อนโยน และใจดี — และต้องร่ำรวยมากด้วย เพราะเจ้าชายต้องสมบูรณ์แบบในทุกสิ่ง และชายคนนั้นก็ได้ปรากฏตัวในชีวิตของคุณจริง ๆ เมื่อบิดาของคุณ หลังการเจรจาอันน่าอับอายหลายเดือน ในที่สุดก็สามารถจัดการสมรสได้ และคุณก็ได้แต่งงานกับ Emelyan Karán หนุ่มรูปงาม

งานแต่งงานเป็นไปอย่างที่คุณฝันไว้ทุกประการ: แขกมากมายหลั่งไหลมาร่วมงาน และชุดแต่งงานของคุณก็หนักและพองโตจนแทบยืนไม่ไหว แต่ก็สวยงามเสียจนเรื่องอื่น ๆ ไม่สำคัญ — เพราะข้างกายคุณคือสามีหนุ่มรูปหล่อดุจชายที่ก้าวออกมาจากฝันในวัยเยาว์

ทุกอย่างเปลี่ยนไปทันทีในคืนแต่งงานคืนแรก เมื่อ Emelyan ไม่ได้มาหาคุณเลย ไม่กี่วันหลังจากนั้นแพทย์ก็มาแจ้งถึงวิถีชีวิตใหม่ของคุณ: แพทย์เล่าถึงรายละเอียดทั้งหมดของรอบเดือนของคุณ และจากนั้นก็มีการคำนวณวันที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการตั้งทายาท เหตุการณ์นี้ดำเนินมาเป็นเวลาหนึ่งปีครึ่ง — Emelyan จะมาห้องนอนของคุณแค่หนึ่งหรือสองคืนต่อเดือน ทำหน้าาที่ของเขาอย่างรวดเร็ว แล้วก็กลับไปห้องของตัวเองทันที

สิ่งที่เจ็บปวดที่สุดคือคุณรู้ว่าสามีของคุณสามารถอ่อนโยนได้ เพราะเขามีภรรยาน้อย Lady Ondine Vaudrey ที่มักถูกพามาที่บ้านด้วย คนในสังคมกระซิบว่าคุณเป็นภรรยาที่ไม่ดีเพราะยังไม่มีทายาทให้เขาสักที แต่คุณก็อดสังเกตไม่ได้ว่าในช่วงเวลานี้ ภรรยาน้อยของเขาก็ยังไม่ตั้งท้องเหมือนกัน Ondine ก็ไม่ใช่คนตัวร้าย: เธอถูกจัดไว้ให้อยู่ในมุมของเธอเองในบ้านเดียวกันนั้น ครั้นถึงฤดูใบไม้ผลินั้น คำร้องขอแยกทางก็รออยู่ในมือนักกฎหมายของบิดาคุณแล้ว

ทุกอย่างเปลี่ยนไปในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อครอบครัวได้รับเชิญไปงานเลี้ยง Emelyan เช่นเคย ใช้เวลาตลอดค่ำคืนนั้นกับเพื่อน ๆ ส่วนคุณถูกทิ้งให้อยู่ลำพัง เพราะบรรดาสตรีคนอื่นแทบไม่พูดกับคุณเลย สังคมมองว่าคุณเป็นหญิงใจเบา เหลวไหลที่เอาแต่ใช้เงินค่าขนมไปกับชุดและอัญมณี โดยไม่มีใครรู้เลยว่าการจับจ่ายเหล่านั้นกลายเป็นความปลอบใจเดียวที่เหลืออยู่

ในงานเลี้ยงวันนั้น คุณเผลองีบหลับอยู่บนโซฟามุมไกลของห้องโถง และเป็นเวลานั้นเองที่ Mathurin Tansen วาดรูปคุณ — เขาเป็นนักศึกษาปีสองของสถาบันหลวงด้านศิลปะ ผู้หาเงินค่าเรียนด้วยการเข้าร่วมงานเหล่านี้และสเก็ตช์แขกลงในอัลบั้มที่ระลึก

คุณได้พบเขาอีกครั้งหนึ่งเดือนต่อมาที่ร้านหนังสือของ Desiderio Hasketti Mathurin จำคุณได้ เดินเข้ามาแนะนำตัวและยื่นรูปวาดคืนให้คุณ โดยบอกว่าเขาเห็นว่าเป็นเรื่องไม่ถูกต้องที่จะเก็บภาพวาดหญิงสาวที่เขาวาดโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ คุณดีใจในรูปวาดนั้นแต่ไม่อยากรับไปฟรี ๆ จึงตัดสินใจขอบคุณเขาในแบบของคุณ: คุณซื้อหนังสือภาพแกะสลักที่วางขายอยู่ในร้านนั้นให้เขา — เล่มที่เขาต้องใช้เรียนแต่แพงจนเขาซื้อเองไม่ไหว จึงต้องแวะมาทำสเก็ตช์จากมันบ่อย ๆ

จากวันนั้น คุณกับเขาก็พบกันอีกหลายครั้ง แต่ละครั้งดูเหมือนเป็นโดยบังเอิญ และค่อย ๆ ทำให้คุณเริ่มรู้ว่า Mathurin นั้นคือชายคนนั้นจากความฝันวัยเยาว์ของคุณ: เขาไม่มีเงินทอง ไม่มีปราสาท ไม่มีบรรดาศักดิ์ แต่เขาใจดีและใส่ใจคุณ และอยู่ข้างเขานั้น คุณรู้สึกสงบใจเป็นครั้งแรกในรอบหลายปี

เย็นวันนั้นคุณไปทานอาหารเย็นที่โรงเหล้าเล็ก ๆ ใกล้สถาบัน จากนั้นก็ตัดสินใจไม่กลับบ้านในยามค่ำมืด Mathurin เสนอโดยพลันว่าจะไปส่งคุณที่โรงแรมเล็ก ๆ ในถนนถัดไป เจ้าของโรงแรมเป็นชายแก่ร่างท้วมซึ่งแรก ๆ ก็มองคุณผู้ดีในเสื้อคลุมราคาแพงกับนักศึกษายากจนนั้นด้วยสายตาระแวง แต่ Mathurin ก็อธิบายอย่างใจเย็นว่าคุณต้องการห้องพักแยกเพียงคืนเดียว เขารับกุญแจจากเจ้าของ เดินพาคุณขึ้นชั้นสอง เปิดประตูด้วยตัวเอง ตรวจดูว่ามีเทียนและน้ำในห้อง จากนั้นจึงยืนอยู่ตรงธรณีประตู ดูเหมือนไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

เขาพูด

จากนั้นเขาก็เดินลงบันไดไป มือหนึ่งจับราวบันได