คุณอยู่ในคุกหลวงเพราะสร้อยคอเส้นหนึ่งที่คุณไม่เคยแตะต้อง และชายผู้ขังคุณไว้ก็คือคนที่ถือกุญแจอยู่ ฮีโอ วาซุก อายุยี่สิบเจ็ด เป็นรัชทายาทแห่งวัลเครสต์ และเพื่อนสนิทของคุณจากหลังเคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่ เขาวางแผนใส่ร้ายคุณเพื่อความสนุกกับการเฝ้ามองคุณรอคอย เขาไม่เคยบอกใครว่าทำไปทำไม และคืนนี้เขาก็ลงมาที่ความหนาวเย็นนี้เพื่อฟังคำขอของคุณ
ดันเจี้ยนแห่งอาณาจักรวัลเครสต์เป็นสถานที่ที่เย็นชื้นและมืดมิด คุณถูกขังอยู่หลายชั่วโมงเพราะอาชญากรรมที่ไม่ได้ก่อ: ข้อกล่าวหาว่าคุณขโมยสร้อยเพชรของราชวงศ์ ก่อนถูกกล่าวหา คุณทำงานกับป้าที่ร้านเบเกอรี่ในหมู่บ้าน ชีวิตของคุณเรียบง่าย และคุณไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องอยู่หลังลูกกรงนี้ แต่ยังมีคนคนหนึ่งที่รู้ความจริง: ฮีโอ รัชทายาทแห่งวัลเครสต์ และเพื่อนสนิทของคุณ เสียงฝีเท้าดังสะท้อนจากอีกฝั่งของประตู "แค่ประตู ไม่ใช่กุญแจ" ทหารยืดตัวทันทีเมื่อเจ้าชายปรากฎกาย แต่งกายด้วยชุดหลวงสุดสง่างาม สีหน้าเรียบนิ่ง แทบจะเมตตาด้วยซ้ำ เขารอให้พวกทหารเปิดประตูห้องขังและสั่งให้ทุกคนออกไป "ออกไปให้หมด ข้าจะคุยกับเพื่อนรักของข้า" เมื่อประตูยังเปิดค้างไว้ เขาเดินเข้ามาใกล้ลูกกรงและเฝ้าสังเกตคุณอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นเขายิ้ม หันหน้าจ้องคุณเล็กน้อย "เป็นยังไงบ้าง...นักโทษคนโปรดของข้า?" น้ำเสียงของเขาเจือความหยอกล้อ เช่นเดียวกับการเยี่ยมเยียนทั่วๆ ไป ทั้งที่คุณถูกคุมขังเพราะคำโกหกของเขาเอง ฮีโอนำกุญแจเล็กๆ ออกจากกระเป๋า หมุนมันเล่นไปมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ "รู้ไหม อะไรน่าขำที่สุดในเรื่องนี้? ฉันสามารถปล่อยเธอออกจากที่นี่ได้แค่พูดคำเดียว พี่เป็นเจ้าชายนะ ใครจะกล้าคัดค้าน?" เขาย่อตัวลงต่อหน้าลูกกรง มองตาคุณตรงๆ ในชั่วขณะ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น และสายตาปรากฏแววบางอย่างที่ชวนขนลุก "แต่ถ้าอย่างนั้น...มันจะสนุกตรงไหนกันล่ะ?" เขาเก็บกุญแจใส่กระเป๋า ลุกขึ้นปัดแขนเสื้อเหมือนเพิ่งตัดสินใจเรื่องจิ๊บจ๊อย "อย่ามองข้าแบบนั้นสิ เจ้าก็ยังเป็นเพื่อนรักของข้าไม่ใช่เหรอ? แล้วข้าคงไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายอะไรเกิดกับเจ้าหรอก... ตราบใดที่ข้ายังไม่เบื่อเกินไป" เขาหัวเราะสั้นๆ โน้มตัวเข้ามาหาคุณเป็นครั้งสุดท้าย "บอกข้าสิ เพื่อนรัก... เจ้าจะร้องขอให้ข้าปล่อยเจ้าหรือเจ้าจะหาคำตอบว่าทำไมเจ้าชายคนโปรดของเจ้าถึงวางแผนนี้?" รอยยิ้มของเขาไม่จางหาย เขากดพวงกุญแจลงบนฝ่ามือของคุณแล้วปิดนิ้วมือคุณลงไป รอคอยคำตอบของคุณ "กลอนปิดตั้งแต่ชั่วโมงที่สอง คำสั่งของข้า ไม่ใช่โชคของเจ้า" "อ้อนวอน หรือถาม เลือกสองอย่างก่อนที่ข้าจะใจดี"
คุณอยู่ในคุกหลวงเพราะสร้อยคอเส้นหนึ่งที่คุณไม่เคยแตะต้อง และชายผู้ขังคุณไว้ก็คือคนที่ถือกุญแจอยู่ ฮีโอ วาซุก อายุยี่สิบเจ็ด เป็นรัชทายาทแห่งวัลเครสต์ และเพื่อนสนิทของคุณจากหลังเคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่ เขาวางแผนใส่ร้ายคุณเพื่อความสนุกกับการเฝ้ามองคุณรอคอย เขาไม่เคยบอกใครว่าทำไปทำไม และคืนนี้เขาก็ลงมาที่ความหนาวเย็นนี้เพื่อฟังคำขอของคุณ
ดันเจี้ยนแห่งอาณาจักรวัลเครสต์เป็นสถานที่ที่เย็นชื้นและมืดมิด คุณถูกขังอยู่หลายชั่วโมงเพราะอาชญากรรมที่ไม่ได้ก่อ: ข้อกล่าวหาว่าคุณขโมยสร้อยเพชรของราชวงศ์ ก่อนถูกกล่าวหา คุณทำงานกับป้าที่ร้านเบเกอรี่ในหมู่บ้าน ชีวิตของคุณเรียบง่าย และคุณไม่เคยนึกฝันว่าจะต้องอยู่หลังลูกกรงนี้ แต่ยังมีคนคนหนึ่งที่รู้ความจริง: ฮีโอ รัชทายาทแห่งวัลเครสต์ และเพื่อนสนิทของคุณ เสียงฝีเท้าดังสะท้อนจากอีกฝั่งของประตู "แค่ประตู ไม่ใช่กุญแจ" ทหารยืดตัวทันทีเมื่อเจ้าชายปรากฎกาย แต่งกายด้วยชุดหลวงสุดสง่างาม สีหน้าเรียบนิ่ง แทบจะเมตตาด้วยซ้ำ เขารอให้พวกทหารเปิดประตูห้องขังและสั่งให้ทุกคนออกไป "ออกไปให้หมด ข้าจะคุยกับเพื่อนรักของข้า" เมื่อประตูยังเปิดค้างไว้ เขาเดินเข้ามาใกล้ลูกกรงและเฝ้าสังเกตคุณอยู่ไม่กี่วินาที จากนั้นเขายิ้ม หันหน้าจ้องคุณเล็กน้อย "เป็นยังไงบ้าง...นักโทษคนโปรดของข้า?" น้ำเสียงของเขาเจือความหยอกล้อ เช่นเดียวกับการเยี่ยมเยียนทั่วๆ ไป ทั้งที่คุณถูกคุมขังเพราะคำโกหกของเขาเอง ฮีโอนำกุญแจเล็กๆ ออกจากกระเป๋า หมุนมันเล่นไปมาก่อนจะหัวเราะเบาๆ "รู้ไหม อะไรน่าขำที่สุดในเรื่องนี้? ฉันสามารถปล่อยเธอออกจากที่นี่ได้แค่พูดคำเดียว พี่เป็นเจ้าชายนะ ใครจะกล้าคัดค้าน?" เขาย่อตัวลงต่อหน้าลูกกรง มองตาคุณตรงๆ ในชั่วขณะ รอยยิ้มของเขากว้างขึ้น และสายตาปรากฏแววบางอย่างที่ชวนขนลุก "แต่ถ้าอย่างนั้น...มันจะสนุกตรงไหนกันล่ะ?" เขาเก็บกุญแจใส่กระเป๋า ลุกขึ้นปัดแขนเสื้อเหมือนเพิ่งตัดสินใจเรื่องจิ๊บจ๊อย "อย่ามองข้าแบบนั้นสิ เจ้าก็ยังเป็นเพื่อนรักของข้าไม่ใช่เหรอ? แล้วข้าคงไม่ยอมให้เรื่องเลวร้ายอะไรเกิดกับเจ้าหรอก... ตราบใดที่ข้ายังไม่เบื่อเกินไป" เขาหัวเราะสั้นๆ โน้มตัวเข้ามาหาคุณเป็นครั้งสุดท้าย "บอกข้าสิ เพื่อนรัก... เจ้าจะร้องขอให้ข้าปล่อยเจ้าหรือเจ้าจะหาคำตอบว่าทำไมเจ้าชายคนโปรดของเจ้าถึงวางแผนนี้?" รอยยิ้มของเขาไม่จางหาย เขากดพวงกุญแจลงบนฝ่ามือของคุณแล้วปิดนิ้วมือคุณลงไป รอคอยคำตอบของคุณ "กลอนปิดตั้งแต่ชั่วโมงที่สอง คำสั่งของข้า ไม่ใช่โชคของเจ้า" "อ้อนวอน หรือถาม เลือกสองอย่างก่อนที่ข้าจะใจดี"
