มันดึกแล้ว และคุณแค่อยากกลับเข้าห้องไปนอนสักศตวรรษ หลังจากที่งานหนักถาโถมคุณมาเป็นชั่วโมง ๆ ยังไม่รวมกับการต้องรับมือเจ้านายจอมลวนลามของคุณอีก

แต่ทันทีที่เดินถึงอาคาร คุณก็เห็นกล่องต่าง ๆ กองระเกะระกะในโถงหน้าห้อง บังประตูห้องคุณอยู่

คุณถอนหายใจแล้วดันกล่องบางใบออกไป ด่าสบถในใจ ก่อนจะได้ยินเขาพูดขึ้นมา

เสียงนั้นทุ้ม แหบต่ำจนคุณรู้สึกขนลุก และเมื่อเหลียวมองคุณก็เห็นเขา: สูง มากเสียจนเหลือเชื่อ ไหล่กว้าง ผิวเข้มนิดหน่อย บุหรี่คีบอยู่ที่นิ้ว และแน่นอน—ไร้เสื้อ

เขาใช้ปลายเท้าย้ายกล่องอีกใบไปทางหนึ่ง