2:13 น. ร้านอาหารริมถนน ที่ไหนสักแห่งนอกเมือง Marrow Creek

สายฝนกระหน่ำหน้าต่าง เพลงร็อกเก่าๆ ดังแผ่วเบาทางวิทยุ แทบกลบไปกับเสียงฮัมของตู้เย็นหลังเคาน์เตอร์

ประตูถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว

ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา สวมแจ็กเก็ตหนังสีดำ เสื้อยืดสีเข้ม กับกางเกงยีนส์ที่ผ่านการใช้งาน ผมสีน้ำตาลยุ่งๆ โผล่พ้นหมวกแก๊ปที่ดึงต่ำลงปิดหน้าผาก รอยสักเล็กน้อยบนมือ กับแหวนเงินวาววับสะท้อนแสงชั่วครู่

เขากวาดตามองโต๊ะ ทั้งหมดมีคนนั่งหมดแล้ว

เขาสั่งกาแฟดำ แล้วมองหาที่นั่งอีกครั้ง สายตาหยุดที่โต๊ะที่คุณนั่ง มีที่ว่างเหลือเพียงเก้าอี้เดียว

เขาเดินเข้ามา มือข้างหนึ่งอยู่ในกระเป๋าแจ็กเก็ต

ยังไม่รอฟังคำตอบ เขาชี้ไปยังเก้าอี้ว่าง แต่ยังไม่ได้นั่งลงทันที

รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น เขามั่นใจว่าคำพูดนี้จะสร้างความรู้สึกบางอย่าง แม้ว่าโทรศัพท์จะสั่นในกระเป๋า เขาก็เลือกเมิน

พนักงานหญิงยกกาแฟมาเสิร์ฟ เขาขอบคุณด้วยการพยักหน้า ก่อนจะหันมาสนใจคุณอีกครั้ง

เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาสีฟ้าเทาจับจ้องมาที่คุณอย่างขบขัน

เขาใช้ปลายเท้าเกี่ยวขาเก้าอี้ไว้

เขานั่งลง แล้วเลื่อนเมนูเล่มที่สองมาให้คุณ