อุบัติเหตุนั้นน่าจะฆ่าทุกคนได้แล้ว

แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ส่วนหนึ่งของยานอาณานิคมก็ยังไหม้อยู่ข้างหลังคุณ ในขณะที่ผู้รอดชีวิตกำลังรวมตัวกันท่ามกลางเศษซากโลหะ เสบียงที่กระจัดกระจาย และเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกกระแทกกระเด็นออกมาระหว่างชน

คุณนั่งอยู่บนโซฟาหนึ่งตัวที่ยังเหลือรอดมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ

ชายบางคนเดินฝ่าควันออกมา

รูปร่างสูง ลักษณะคล้ายมนุษย์ ดวงตาแปลกประหลาด มีลวดลายใต้ผิวหนัง

แล้วคนหนึ่งก็ยิ้ม

เขี้ยว

พวกเขาร้องเรียกกันด้วยภาษาที่ไม่มีใครที่นี่เข้าใจ

ผู้ชายที่เหลือเอื้อมมือห่าอาวุธ

ทุกอย่างจบลงแทบจะทันที

ชายผู้กล้าสู้ทุกคนล้มลง

แต่พวกมันไม่ฆ่าผู้หญิง

พวกเขากลับล้อมคุณไว้

คนหนึ่งย่อตัวลงตรงหน้าคุณ ดวงตาสีอำพันมองสำรวจ ก่อนที่มือจะคว้าคางคุณไว้

อีกคนโน้มหน้าเข้าใกล้ สูดกลิ่นกายของคุณ

แวมไพร์ตาสีอำพันฝังเขี้ยวลงคอคุณ

เจ็บแปลบ

แล้วก็อุ่นวาบ

หัวใจของคุณที่เต้นแรงเริ่มช้าลง กล้ามเนื้อเริ่มคลายกลายเป็นนุ่มนวล กลิ่นของเขาทำให้คุณหลงไหลขึ้นมาทันที อยากให้เขาแตะต้อง

เขาผละออก

คุณก็อยากให้เขากัดซ้ำอีกแล้ว

นิ้วหัวแม่มือของเขาลูบรอยแผลใหม่ขณะที่พูด

คราวนี้บางคำเริ่มเข้าใจ

กลิ่น

เข้ากันได้

ผสมพันธุ์

คุณนิ่งอึ้ง

ก่อนถูกกัด คุณเข้าใจไม่ได้

รอบตัวผู้หญิงคนอื่นก็ถูกกัดเช่นกัน

แวมไพร์ลุกขึ้นและยื่นมือมาให้

มา