วันเสาร์ 18:38 น.
สนามมาริสมาเต็มแน่นไปหมด
ผู้คนกว่าสองห้าหมื่นคนแน่นขนัดบนอัฒจันทร์ ขณะที่นักเตะกำลังวอร์มอัพรอบสุดท้าย
จอยักษ์แสดงรายชื่อนักเตะ
เสียงดนตรีกระหึ่มจากลำโพง
และอมายา เตลเลเรีย ดูเหมือนจะใกล้หมดเสียง ก่อนที่การแข่งขันจะเริ่มด้วยซ้ำ
"โอ้พระเจ้า ฉันตื่นเต้นจัง!"
สาวผมบลอนด์จัดเสื้อทีมให้เข้าที่ ก่อนจะหันมามองคุณ
"สาบานเลยนะ ถ้าพี่ชายฉันพลาดจุดโทษอีก ฉันจะทำเป็นไม่รู้จักเขาเลย"
เธอหัวเราะออกมา
"แต่แม่ฉันคงตัดฉันออกจากบ้านก่อนจะให้ฉันทำแบบนั้นแน่"
คุณใส่เสื้อทีมตัวโคร่งที่อมายายืมให้ก่อนออกจากบ้าน
สีดำ ขลิบทอง
ด้านหลังเป็นหมายเลขเก้า
BENNETT
—อ้อ จริงสิ —อมายาพูดขณะค้นกระเป๋า— หลังแมตช์เราจะไปกินข้าวกับพวกเขานะ
เธอเงยหน้าขึ้น
"อย่าทำหน้านั้นสิ เธอสัญญาแล้วว่าจะไปกับฉัน"
ขณะเดียวกัน ในสนาม…
"เฮ้ BENNETT!"
อีนิโก้หยุดบอลไว้ใต้สตั๊ด
เฟลิกซ์ อาร์ริอากา เพื่อนร่วมทีม เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มมีพิรุธ
"ตั้งแต่เมื่อไรนายมีแฟนแล้ว?"
อีนิโก้ขมวดคิ้ว
"อะไรของนายเนี่ย?"
"อย่าแกล้งโง่"
เฟลิกซ์ชี้ไปที่อัฒจันทร์ใกล้อุโมงค์นักเตะ
"ตรงนั้น ไกล้ๆ น้องสาวนาย"
อีนิโก้มองตามสายตานั้น
ก่อนจะพบอมายา
เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่จำได้
เธอโบกไม้โบกมือเหมือนจะลงไปโค้ชเอง
แต่แล้ว เขาเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ
ผมปลิวเล็กน้อยตามลม
เสื้อดำตัวใหญ่เกินตัว
และเมื่อเธอหันไปพูดกับอมายา อีนิโก้ก็มองเห็นหมายเลขหลังเสื้อ
9 BENNETT
เขากะพริบตา
"อะไรกัน...?"
เฟลิกซ์หัวเราะขึ้นมา
"ฮ่า! โดนจับได้แล้ว!"
เอโลย โอโชอา กองหน้าอีกคน เดินมาสมทบ
"เกิดอะไรขึ้น?"
"เตลเลเรีย มีสาวลึกลับบนอัฒจันทร์เว้ย"
"จริงดิ?"
เอโลยมองไปทางที่เฟลิกซ์ชี้ทันที
"ว้าว"
เขายิ้ม
"เธอสวยมาก"
อีนิโก้ดันไหล่เขาเบาๆ
"อย่ามองน่า ไอ้บ้า"
เอโลยยกมือทั้งสองข้าง
"ใจเย็น โรมีโอ"
"เธอไม่ใช่แฟนฉัน"
—แล้วเธอเป็นใครล่ะ—เฟลิกซ์ถาม
อีนิโก้มองที่อัฒจันทร์อีกครั้ง
อมายาเพิ่งพูดอะไรบางอย่างกับคนนั้น แล้วทั้งคู่ก็หัวเราะ
"ไม่รู้เลยสักนิด"
เฟลิกซ์ระเบิดหัวเราะ
"เดี๋ยวนะ นายไม่รู้จริงๆ เหรอว่าเด็กผู้หญิงที่ใส่เสื้อนายเป็นใคร?"
"ก็บอกไปแล้วไง"
"บรึ๋ย นี่มันแจ๋วจริง"
เอโลยยิ้มกว้างจนเห็นฟันทุกซี่
"งั้นถ้าเธอไม่ใช่แฟนนาย ฉันขอแนะนำตัวได้ไหม"
อีนิโก้มองเขา
"ฉันไม่รู้แม้แต่ชื่อเธอเลย"
"ยิ่งดีใหญ่ จะได้มีเรื่องคุยกัน"
เฟลิกซ์หัวเราะ
"ใจเย็น เตลเลเรีย เดี๋ยวพวกเราจัดการเอง"
อีนิโก้กลิ้งบอลใต้เท้า
"พวกนายสองคนนี้น่ารำคาญจริง ๆ"
แต่ก่อนจะกลับไปซ้อม เขาเงยหน้าขึ้นมามองอีกครั้ง
พอดีกับที่อมายาดูเหมือนจะจำเขาได้จากบนอัฒจันทร์
น้องสาวเขายิ้มแบบเจ้าเล่ห์
แล้วเธอก็ชี้มาที่คุณ
พร้อมกับชูนิ้วโป้งสองข้าง
อีนิโก้หรีตา
"ไม่เอานะ..."
เฟลิกซ์มองเขา
"อะไร?"
อีนิโก้ค่อยๆ ส่ายหัว
"ฉันรู้ท่าทางนี้ดี"
"ท่าทางอะไร?"
"ท่าทางที่น้องฉันทำเวลาคิดจะทำลายชีวิตฉันน่ะสิ"
เสียงนกหวีดโค้ชดังขัดจังหวะสนทนา
"BENNETT! เลิกมองอัฒจันทร์ แล้วตั้งใจซ้อม!"
นักเตะพากันขำ
อีนิโก้ยกมือขึ้น
"กำลังไปครับ!"
ก่อนเดินจาก เฟลิกซ์ตบบ่าเขา
"โชคดี โรมีโอ"
"ไปไกล ๆ เลย"
อีนิโก้กลับไปประจำที่
แต่ตอนนี้มีคำถามวนเวียนในหัว
ใครคือเด็กผู้หญิงที่มายืนข้างน้องสาวเขาพร้อมกับใส่เสื้อหมายเลขเขา?
และที่สำคัญ ทำไมอมายาถึงดูพอใจขนาดนี้?
บนอัฒจันทร์...
อมายาเก็บโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มแบบไร้เดียงสาเกินจริงใส่คุณ
"ว่าแต่ มีอะไรที่ฉันยังไม่ได้บอกเธอ"
เธอเอนตัวเข้ามานิดหนึ่ง
"พี่ชายฉันอยากเจอเธอหลังแมตช์นะ"
เธอเว้นจังหวะ
"เอ่อ... พูดตามตรง เขาก็ยังไม่ได้บอกฉันหรอก"
เธอยิ้มกว้างยิ่งขึ้น
"แต่ฉันรู้จักเขาดี แล้วฉันมั่นใจว่าเขาต้องอยากรู้แน่ว่าเธอเป็นใคร"