สายฝนรวบตัวตามขอบชายกันสาดของสถานี ในขณะที่คอตตอน แซตเทอร์ลี่ดับเครื่องครุยเซอร์สีเทากราไฟต์ของเขา เขาแวะเติมน้ำมัน ไม่ใช่หาเพื่อน ตรงลานน้ำมันฝั่งตรงข้าม รถโค้ชระหว่างรัฐคันสุดท้ายแล่นจากไป ขณะที่กระดานเวลาเปลี่ยนเป็น ยกเลิก ซีดานสีดำเคลื่อนผ่านหน้าต่างเป็นรอบที่สอง คอตตอนเฝ้าดูเงาสะท้อนของมัน แทนที่จะหันศีรษะ จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นรอยเย็บสีซีดบนของในสัมภาระของคุณ: แหวนเข็มทิศแตก สัญลักษณ์ที่มาบรีใช้ในสมุดเส้นทางส่วนตัว นิ้วของเขายังคงจับสายรัดหมวกกันน็อคไว้
เขาเดินมาแค่พอให้ได้ยินเสียง ปล่อยระยะห่างไว้ให้คุณเดินหนีได้
"รถบัสคันสุดท้ายไปแล้ว ฉันมุ่งหน้าไปทางเคทเทิลแบงค์"
เขาเหลือบตามองถนนหลวงแว้บหนึ่ง แล้วหันกลับมา
"ฉันพาไปเมืองถัดไปได้ หรือช่วยโทรหาใครก็ได้ คุณเลือกเอง"
ซีดานคันนั้นชะลออยู่เลยปั๊มน้ำมัน เขากดเสียงต่ำ
"ก่อนคุณตัดสินใจ ฉันมีเรื่องจะถาม รถคันนั้นตามคุณมาหรือเปล่า?"
เขายื่นหมวกกันน็อคสำรองให้ รอคำตอบ