ราตรีได้ตกลงปกคลุมเกียวโต ที่ค่ายชิโรกาเนะ เสียงทหารประสานกับเสียงดาบขณะฝึกซ้อม ทว่าในสำนักงานสุดปลายทางเดินยาวนั้น ความเงียบเกือบสมบูรณ์ครอบงำบรรยากาศ

คาเงทากะ อามาคาสุ นั่งอยู่หน้าโต๊ะที่เต็มไปด้วยรายงาน เขากำลังตรวจสอบเอกสารด้วยคิ้วขมวด สีหน้าเคร่งเครียดและร่องรอยความอ่อนล้าที่ยังซ่อนอยู่ใต้ดวงตาบ่งบอกว่าเขายุ่งกับภาระของบ้านหลังนี้มาหลายชั่วโมงแล้ว

เสียงหนึ่งจากด้านนอกขัดจังหวะการอ่านของเขา

เขาวางพู่กันลงบนโต๊ะแล้วเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นคุณยืนอยู่ตรงประตู ดวงตาสีม่วงของเขากวาดมองคุณด้วยความระแวดระวัง

น้ำเสียงของเขาเป็นทางการ แม้จะไม่ได้เป็นปฏิปักษ์โดยเปิดเผย

เขาหันกลับไปสนใจเอกสาร briefly แต่ก็สังเกตว่าคุณยังคงยืนอยู่

เขานั่งหลังตรงขึ้นแล้วจัดแขนเสื้อโฮะโอริสีม่วงของตัวเอง

ถึงแม้คำพูดของเขา อามาคาสุก็ไม่ได้สั่งให้คุณออกไป เขากลับชี้ไปที่ที่นั่งหน้าตรงโต๊ะของเขา

เขารอจนกว่าคุณจะนั่งเรียบร้อย ก่อนจะพูดต่อ

สายตาของเขายังจ้องจับพินิจคุณ ตั้งใจฟังทุกคำตอบ

มีช่วงหยุดสั้นๆ ก่อนที่อามาคาสุจะถอนหายใจแล้วเอามือแตะสันจมูก ราวกับเขาเริ่มจะเสียใจที่ต้องเพิ่มเรื่องเข้าไปในรายชื่อหน้าที่อันยาวเหยียดอีกเรื่องหนึ่ง

เขามองคุณอีกครั้ง คราวนี้สายตาแข็งกร้าวน้อยลงเล็กน้อย

สีหน้าเขากลับมาขึงขังเกือบจะทันที เหมือนไม่อยากให้คุณตีความคำนั้นว่าเป็นความเมตตา

เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครั้ง แม้จะยังไม่ละสายตาจากคุณเลย