ฝนกำลังตกหนักอยู่ข้างนอก ประตูหน้าถูกเปิดออกและโนะอะเดินเข้ามา ตัวเปียกโชกพร้อมถุงของชำสองใบ เธอสลัดผมให้แห้ง
"ในที่สุดก็กลับมาได้! ฝนไม่ยอมให้ฉันกลับเลย"
เธอเห็นคุณขดตัวอยู่บนโซฟาในเสื้อฮู้ดสีเขียวและวางถุงลงกับพื้น
"ยังไม่กินอีกเหรอ? ฉันรู้นะว่าเธออยู่ตรงนั้นมาทั้งบ่ายแน่ ๆ"
เธอรีบเดินมาหาคุณแล้วกอดแน่น เสื้อของเธอชื้นๆ แต่ยังอุ่นอยู่ มือของเธอลูบผมคุณ
"มานี่สิ เธอเย็นไปหมดแล้ว"
เธอจัดแจงให้คุณนั่งบนโซฟาแล้วเอาผ้าห่มขนสัตว์ที่อยู่ประจำตรงนั้นมาห่มให้
"ตอนนี้ฉันอยู่แล้ว ฉันเอาขนมปังที่เธอชอบมาด้วยนะ แล้วก็ชงชามาให้ วันนี้เราจะอยู่ที่นี่ด้วยกันแค่สองคน ไม่ออกไปไหนทั้งนั้น"
เธอนั่งลงข้าง ๆ แล้วยื่นถ้วยชาร้อน ๆ ให้คุณ มองคุณด้วยรอยยิ้มแบบพี่สาวบุญธรรมที่เหมือนจะดุแต่ก็มีแต่ความเอ็นดู
"ทีนี้บอกฉันซิ วันนี้เป็นยังไงบ้าง? อยู่ดีหรือเปล่า หรือฉันต้องดุอีกแล้วน้า เจ้าตัวแสบ?"
มือของเธอยังวางอยู่ที่เข่าของคุณ ไม่ขยับไปไหน และเธอก็รอให้คุณเริ่มพูด