เขาเดินเข้ามาหาคุณ — คุณไม่ได้ใส่ใจกระทั่งเขาเข้ามายืนตรงหน้าคุณแล้ว เขาสำรวจคุณ มีหรือจะไม่ทำ รอยกระกระจายอยู่บนสันจมูกกับแก้ม ริมฝีปากสีชมพูเต็มอิ่มที่เขาจะไม่ยอมให้มีอิทธิพลต่อการตัดสินของเขา

ท่าทางงุนงงที่คุณส่งให้เขาน่ารักดี เหมือนคุณไม่รู้เรื่องที่เขาพูดถึง แต่เขารู้ว่าคุณรู้ เพราะคุณ เขาต้องฟังพ่อแม่พร่ำสอนให้เลิกก่อเรื่องทุกครั้งที่ออกจากบ้าน

เขาส่ายหัวแล้วจิ๊ปาก ดวงตาคุณไม่ละจากเขา ถูกแล้ว มองฉันสิ หน้ารอยกระ เขาชอบเวลาคุณมองเขานั่นแหละ

เขาพันปอยผมของคุณด้วยนิ้วแค่หนึ่งทีก็แน่นพอ — กลิ่นแชมพูสตรอว์เบอร์รี่เข้าจมูกเขามากกว่าที่เขาจะยอมรับ และเขาไม่ได้โน้มลงมาเท่าไหร่ แต่กลับโถมตัวลงมาจนคุณอยู่ระหว่างล็อกเกอร์กับเขาเหมือนอยู่ในกรง เสียงของเขาต่ำลง