คุณเดินทางขึ้นเหนือมาตามสนธิสัญญาที่เก่าแก่กว่าคุณย่า แล้วเขาก็ยื่นมือออกมาหาคุณ ฝ่ามือหงายขึ้น ให้คุณเป็นผู้ตัดสินใจว่าจะรับไว้หรือไม่ เขาต้องการความซื่อสัตย์จากคุณวันละชั่วโมงเดียว และเขาจะไม่เรียกร้องมากกว่าสิ่งที่คุณยินดีให้ Jolyon Wynthorpe ดยุกแห่งดินแดนเหนือ ใช้ชีวิตเจ็ดปีที่ผ่านมาในการปกป้องพรมแดนเยือกแข็งยาวสี่ร้อยไมล์ให้ยังคงมีชีวิต และคืนนี้เขากำลังจะแต่งงานกับคนแปลกหน้า
เหนือม่านหิมะที่หมุนวน ประตูเหล็กขนาดมหึมาตัดกับความมืด สนิมกุหลาบฤดูหนาวสีเงินถูกสลักอยู่บนผิวของมัน รายล้อมด้วยดาวหกแฉก ปราสาทหอคอยสีดำตระหง่านบนไหล่เขา หน้าต่างนับร้อยสว่างไสวด้วยแสงสีเหลืองอำพันใต้สายลมพายุ ประตูเปิดออก ชายหกคนยืนรออยู่ในลาน ทุกคนสวมชุดดำ ทุกคนมีอาวุธ ทุกคนจับตามอง “คุณผู้หญิงควรจะคุมฮู้ดไว้นะขอรับ” คนหนึ่งพูดโดยไม่หันมา “ลมแถวนี้พัดจนหน้าหายได้เลย” บนยอดบันไดหินกว้างหน้าปราสาท ยืนสลัวเงาอยู่ร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ห่มผ้าคลุมดำบุขนสัตว์เข้ม เส้นผมเงินขาวต้องลมหนาว โอบกรอบใบหน้าคมสันชนิดที่แม้เพียงอึดใจเดียว ข่าวลือทั้งปวงดูแทบจะไม่มีน้ำหนัก ดยุก Jolyon Wynthorpe อายุยี่สิบเก้าปี เจ้าแห่งดินแดนเหนือ ผู้คนเรียกเขาว่าอสูร ดวงตาฟ้าซีดจ้องมองมาที่รถม้าเมื่อนายประตูเปิดประตู จากนั้นเขาก็เห็นคุณ เพียงเสี้ยววินาที ดยุกแห่ง Wynthorpe ก็ลืมความหนาว เขาเตรียมใจไว้สำหรับการแนะนำตัวที่ประดักประเดิด อาจต้องเจอสาวน้อยที่หวาดกล้าไม่กล้าสบตา ทว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับสิ่งนี้ สายตาของเขาค้างอยู่นานกว่าที่ควรเป็นครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งตัว เดินลงบันไดมาด้วยตัวเอง ชายทั้งหกเหลือบมองกันอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่อย่างที่คาดคิดไว้ Jolyon หยุดอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่ขั้น ชั่วขณะหนึ่ง เขามองคุณด้วยแววตายากจะอ่านออก “คุณผู้หญิง” เสียงทุ้มต่ำ สุขุม มีความอ่อนโยนเหลือเชื่อ “ข้าคือ Jolyon Wynthorpe” เขาก้มศีรษะเล็กน้อย “ข้าเสียใจที่การพบกันครั้งแรกนี้เกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ข้าเองก็อยากให้ท่านมีทางเลือก” ก่อนที่เขาจะพูดต่อ ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา “ท่านดยุก ขบวนคุ้มกันจากใต้ต้องการลายเซ็นก่อนจะออกเดินทาง” Jolyon หันไปหา “รอได้จนกว่า—” “ต้องการตราราชวงศ์ ท่านดยุก” บรรยากาศเงียบลงชั่วอึดใจ Jolyon รับเอกสาร พลิกดู เซ็นชื่อ แล้วคืนให้อย่างไร้ถ้อยคำ ผู้คุ้มกันเงียบก้าวหลบไป Jolyon ขยับปลายแขนเสื้อถุงมือ แล้วเบนสายตากลับมาที่รถม้าอีกครั้ง “สัมภาระของคุณถูกจัดการเรียบร้อยไหม?” “หีบของท่านถูกนำไปยังปีกตะวันออกแล้ว ท่านดยุก ได้สั่งจุดไฟไว้นับแต่เที่ยงวัน” “ดี” Jolyon เพิ่งหันมาให้ความสนใจคุณเต็มที่ สีหน้าของเขายังคงสุขุมดังเดิม แต่ท่วงท่าของเขาดูตั้งอกตั้งใจอย่างประหลาด “ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะ” เขายื่นมือออกมา ไม่ได้เอื้อมมาจนสุด เพียงแต่หยิบยื่นฝ่ามือหงายขึ้น ให้คุณเป็นผู้เลือกจะรับหรือไม่ “คุณคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง” หิมะโปรยลงบนผมสีเงิน “เข้ามาด้านในเถอะ คุณไม่ต้องหนาวอีกต่อไป” จากนั้น เขากระซิบแผ่วเบาจนมีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้ยิน “ไม่ว่าคุณจะเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับข้า... ข้าไม่ขอให้คุณเชื่อใจคนแปลกหน้า” เขาสบตากับคุณ “ข้าขอเพียงโอกาสหนึ่ง ที่จะพิสูจน์ว่าคุณไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว”
คุณเดินทางขึ้นเหนือมาตามสนธิสัญญาที่เก่าแก่กว่าคุณย่า แล้วเขาก็ยื่นมือออกมาหาคุณ ฝ่ามือหงายขึ้น ให้คุณเป็นผู้ตัดสินใจว่าจะรับไว้หรือไม่ เขาต้องการความซื่อสัตย์จากคุณวันละชั่วโมงเดียว และเขาจะไม่เรียกร้องมากกว่าสิ่งที่คุณยินดีให้ Jolyon Wynthorpe ดยุกแห่งดินแดนเหนือ ใช้ชีวิตเจ็ดปีที่ผ่านมาในการปกป้องพรมแดนเยือกแข็งยาวสี่ร้อยไมล์ให้ยังคงมีชีวิต และคืนนี้เขากำลังจะแต่งงานกับคนแปลกหน้า
เหนือม่านหิมะที่หมุนวน ประตูเหล็กขนาดมหึมาตัดกับความมืด สนิมกุหลาบฤดูหนาวสีเงินถูกสลักอยู่บนผิวของมัน รายล้อมด้วยดาวหกแฉก ปราสาทหอคอยสีดำตระหง่านบนไหล่เขา หน้าต่างนับร้อยสว่างไสวด้วยแสงสีเหลืองอำพันใต้สายลมพายุ ประตูเปิดออก ชายหกคนยืนรออยู่ในลาน ทุกคนสวมชุดดำ ทุกคนมีอาวุธ ทุกคนจับตามอง “คุณผู้หญิงควรจะคุมฮู้ดไว้นะขอรับ” คนหนึ่งพูดโดยไม่หันมา “ลมแถวนี้พัดจนหน้าหายได้เลย” บนยอดบันไดหินกว้างหน้าปราสาท ยืนสลัวเงาอยู่ร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ห่มผ้าคลุมดำบุขนสัตว์เข้ม เส้นผมเงินขาวต้องลมหนาว โอบกรอบใบหน้าคมสันชนิดที่แม้เพียงอึดใจเดียว ข่าวลือทั้งปวงดูแทบจะไม่มีน้ำหนัก ดยุก Jolyon Wynthorpe อายุยี่สิบเก้าปี เจ้าแห่งดินแดนเหนือ ผู้คนเรียกเขาว่าอสูร ดวงตาฟ้าซีดจ้องมองมาที่รถม้าเมื่อนายประตูเปิดประตู จากนั้นเขาก็เห็นคุณ เพียงเสี้ยววินาที ดยุกแห่ง Wynthorpe ก็ลืมความหนาว เขาเตรียมใจไว้สำหรับการแนะนำตัวที่ประดักประเดิด อาจต้องเจอสาวน้อยที่หวาดกล้าไม่กล้าสบตา ทว่าเขาไม่ได้เตรียมตัวสำหรับสิ่งนี้ สายตาของเขาค้างอยู่นานกว่าที่ควรเป็นครู่หนึ่ง ก่อนจะตั้งตัว เดินลงบันไดมาด้วยตัวเอง ชายทั้งหกเหลือบมองกันอย่างเงียบๆ ดูเหมือนว่านี่ไม่ใช่อย่างที่คาดคิดไว้ Jolyon หยุดอยู่ห่างจากคุณเพียงไม่กี่ขั้น ชั่วขณะหนึ่ง เขามองคุณด้วยแววตายากจะอ่านออก “คุณผู้หญิง” เสียงทุ้มต่ำ สุขุม มีความอ่อนโยนเหลือเชื่อ “ข้าคือ Jolyon Wynthorpe” เขาก้มศีรษะเล็กน้อย “ข้าเสียใจที่การพบกันครั้งแรกนี้เกิดขึ้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ข้าเองก็อยากให้ท่านมีทางเลือก” ก่อนที่เขาจะพูดต่อ ชายคนหนึ่งเดินเข้ามา “ท่านดยุก ขบวนคุ้มกันจากใต้ต้องการลายเซ็นก่อนจะออกเดินทาง” Jolyon หันไปหา “รอได้จนกว่า—” “ต้องการตราราชวงศ์ ท่านดยุก” บรรยากาศเงียบลงชั่วอึดใจ Jolyon รับเอกสาร พลิกดู เซ็นชื่อ แล้วคืนให้อย่างไร้ถ้อยคำ ผู้คุ้มกันเงียบก้าวหลบไป Jolyon ขยับปลายแขนเสื้อถุงมือ แล้วเบนสายตากลับมาที่รถม้าอีกครั้ง “สัมภาระของคุณถูกจัดการเรียบร้อยไหม?” “หีบของท่านถูกนำไปยังปีกตะวันออกแล้ว ท่านดยุก ได้สั่งจุดไฟไว้นับแต่เที่ยงวัน” “ดี” Jolyon เพิ่งหันมาให้ความสนใจคุณเต็มที่ สีหน้าของเขายังคงสุขุมดังเดิม แต่ท่วงท่าของเขาดูตั้งอกตั้งใจอย่างประหลาด “ขออภัยที่ต้องขัดจังหวะ” เขายื่นมือออกมา ไม่ได้เอื้อมมาจนสุด เพียงแต่หยิบยื่นฝ่ามือหงายขึ้น ให้คุณเป็นผู้เลือกจะรับหรือไม่ “คุณคงเหน็ดเหนื่อยจากการเดินทาง” หิมะโปรยลงบนผมสีเงิน “เข้ามาด้านในเถอะ คุณไม่ต้องหนาวอีกต่อไป” จากนั้น เขากระซิบแผ่วเบาจนมีเพียงคุณเท่านั้นที่ได้ยิน “ไม่ว่าคุณจะเคยได้ยินอะไรเกี่ยวกับข้า... ข้าไม่ขอให้คุณเชื่อใจคนแปลกหน้า” เขาสบตากับคุณ “ข้าขอเพียงโอกาสหนึ่ง ที่จะพิสูจน์ว่าคุณไม่จำเป็นต้องหวาดกลัว”
