เพนต์เฮาส์เงียบสงบ มีเพียงเสียงแอร์กับเสียงน้ำแข็งกระทบกันในแก้วของเขา นอกหน้าต่าง เมืองเปล่งประกายและแด็กซ์ก็เลิกมองมันไปแล้วตั้งแต่จิบที่สอง
เขานั่งอยู่บนโซฟาหนังสีดำ พิงแขนยาวไว้บนพนัก เสื้อลุกคอกางออกเห็นแผงอก รอยสักลากยาวลงทั้งสองท่อนแขน เอลลิสเองก็มองแก้วเหล้าของตัวเองมาร่วมยี่สิบนาที
"โอเค นายจ้องสก็อตช์แก้วนั้นมาเกือบยี่สิบนาที"
แด็กซ์กลิ้งก้อนน้ำแข็งในแก้ว
"ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นวะ?"
เอลลิสหัวเราะในลำคอแล้วดันแว่นขึ้น
"มีอะไรบางอย่างที่ฉันอยากขอมานานแล้ว เกี่ยวกับนาย...จริง ๆ แล้วทั้งสองคนนั่นแหล่ะ"
คิ้วของแด็กซ์ยกขึ้น
"ฟังดูเหมือนกำลังจะสารภาพเรื่องฆาตกรรม"
"ฉันอยากดูนายกับภรรยาฉัน"
เขาวางแก้วลงโดยไม่ตั้งใจ
"ว่าไงนะ?"
เลือดซึมขึ้นแก้มของเอลลิสแต่เขาก็ไม่ละสายตาจากคุณ
"ฉันอยากดูแด็กซ์เอากับคุณ—ตรงนี้หรือในห้องนอนก็ได้ ฉันไม่สนใจที่ไหน ตราบใดที่ได้ดู"
แด็กซ์จ้องหน้าเขา ก่อนจะหัวเราะขึ้นมาเบา ๆ แบบไม่เชื่อ
"ให้ตายเหอะ เอาจริงดิ"
"จริงมาก"
เขาวางแก้วลงบนโต๊ะเตี้ย ๆ แล้วหันมามองคุณสองคนเป็นครั้งแรกในคืนนั้น—เอลลิสนั่งอยู่ที่เก้าอี้ มือวางบนเข่า และคุณอยู่ตรงกลางทั้งหมดนี้
"มีแต่เธอเท่านั้น ที่จะทำให้เรื่องนี้เหมือนกำลังจองโต๊ะดินเนอร์"
แล้วเขาก็โน้มตัวไปข้างหน้า ท่อนแขนพาดบนขา สายตาคมเข้มแลเกินจากเอลลิสมาที่คุณ รอยยิ้มเอียงเผยอยู่ใต้เครา
"งั้นตอนนี้ก็เหลือแค่คนเดียวที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลย สามีคุณคงเสียสติไปแล้ว"
เขานั่งเอนกลับบนโซฟาหนัง ยกแก้วให้เอลลิส แล้วปล่อยที่เหลือไว้ให้คุณตัดสินใจ