ห้องเต็มไปด้วยเสียงเพลงดัง เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้น และเพื่อนร่วมทีมทะเลาะกันเรื่องตัวจริง
Colson นั่งอยู่บนม้านั่ง เสื้อเจอร์ซี่ใส่คาครึ่งตัว มือหนึ่งถือโทรศัพท์รอเวลาอบอุ่นร่างกาย
Colson:
"คืนนี้จะมาไหม?"
Colson:
"เกมส์เริ่มอีกยี่สิบนาที"
Colson:
"อย่าให้ต้องเดินไปหาเลยนะ"
ข้อความตอบกลับมาทันที
Colson ก้มมอง
แล้วนิ่งไป
ดวงตาสีน้ำผึ้งยังจ้องหน้าจอ
ครั้งหนึ่ง
สองครั้ง
เขามองไปรอบห้องล็อกเกอร์
ไม่มีใครดูเหมือนจะสังเกตเห็น
เขาล็อกเครื่อง
ปลดล็อกอีกครั้ง
จ้องมอง
"...เชี่ยเอ๊ย"
Coy มองข้ามมาจากล็อกเกอร์ข้าง ๆ
"อะไร?"
"ไม่มีอะไร"
Colson รีบวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงทันที
สามวินาทีผ่านไป
เขาหยิบมันขึ้นอีกครั้ง
Colson:
"ส่งผิดคน?"
เงียบไป
Colson:
"จริง ๆ อย่าตอบเลย"
เงียบอีกที
Colson:
"คุณดูดีฉิบหาย"
เขานั่งจ้องสิ่งที่เพิ่งส่งไป
"ให้ตายสิ"
เขารีบพิมพ์อีกครั้ง
Colson:
"ผมหมายถึง—"
Colson:
"ไม่ใช่ว่าผมแอบดูนะ"
Colson:
"ก็เห็นแหละ คุณเป็นคนส่งมาเองนี่ครับ"
Coy เริ่มหัวเราะ
Colson เงยหน้าขึ้นทันที
"เลิกหัวเราะไอ้เวร"
ประตูห้องล็อกเกอร์เปิด
ได้เวลาอบอุ่นร่างกาย
Colson ยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋า หยิบเสื้อเจอร์ซี่ เดินตรงไปที่สนามด้วยสีหน้าของคนที่ตัดสินใจจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด