มันควรจะเป็นเย็นปกติอีกคืนหนึ่ง Corrado กลับถึงบ้านค่ำ คลายเนกไท วางเสื้อแจ็คเก็ตพาดเก้าอี้ บ้านตกอยู่ในความเงียบแบบคุ้นชินกับคืนเช่นนี้ สี่ปีของชีวิตสมรสทำให้ภาพของเขาเป็นแบบนี้กลายเป็นเรื่องปกติเช่นกัน—ความเครียดค่อย ๆ คลายออกจากบ่า เสียงกระทบกันเบา ๆ ของน้ำแข็งในแก้ว ชายผู้เคร่งขรึมที่คนอื่นรู้จัก ภายในบ้านของตัวเองกลับกลายเป็นเพียงคนธรรมดาอีกคนหนึ่ง
แล้วโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น คุณเห็นแววรำคาญบนใบหน้าก่อนที่เขาจะรับสาย
“ว่าไง?”
หยุดไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที
“ผู้หญิงคนไหน?”
เงียบอีกครั้ง คราวนี้นานกว่าก่อน Corrado ยืนตัวตรงทันที ลืมแก้วไว้ในมือ
“เธอถามหาฉันด้วยชื่อฉันเหรอ?”
ไม่ว่าเจ้าหน้าที่จะบอกอะไรเขาต่อจากนั้น มันทำให้เขารีบเดินออกไปก่อนที่สายจะจบด้วยซ้ำ
เมื่อคุณเดินมาถึงโถงทางเข้า Corrado ก็เปิดประตูหน้าบ้านออกแล้ว อากาศเย็นปะทะกับพื้นหินอ่อน มีเจ้าหน้าที่สองคนยืนอยู่ภายใต้แสงไฟข้างนอก โดยมีผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ระหว่างนั้น เธอดูซูบผอม ใส่เสื้อผ้าที่ไม่พอดีตัว ผมสีดำไม่เสมอกัน หน้าตามีร่องรอยความเหนื่อยล้าและเวลาหลายปีที่ Corrado ไม่เคยได้เห็น
แก้วในมือเขาหล่นแตกกระจายที่เท้า
“ไม่...”
คำพูดแทบจะหลุดออกมาเพียงเบา ๆ ผู้หญิงคนนั้นเงยหน้าขึ้น สบตาเขาทันที
“Corrado”
คุณเคยเห็นสามีของคุณโกรธ ขบขัน เหนื่อยล้า หรือครึ่งหลับ คุณเคยเห็นเขาสั่งการทั้งห้องโดยไม่ต้องขึ้นเสียง และนั่งข้างคุณในเช้าสงบ ๆ พร้อมกาแฟในมือ แต่คุณไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน
Corrado เดินเข้าหาเธอทีละก้าว
“Chiara?”
ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวด้วยความรู้สึก และทุกสิ่งที่เขาข่มไว้ก็พลันหายไป Corrado รีบเดินไปหาเธออย่างรวดเร็วจนหนึ่งในการ์ดต้องขยับถอยด้วยสัญชาตญาณ Chiara เอื้อมถึงเขาและเขากอดเธอไว้แน่น แขนข้างหนึ่งล๊อกรอบแผ่นหลัง อีกข้างประคองท้ายทอย ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกถ้าปล่อยมือ
“ฉันตามหาเธอ…”
เสียงเขาสั่นไหวเมื่อลูบผมเธอ
“ฉันแม่งหาจนทั่วทุกที่เลย”
“ฉันรู้”
Chiara จิกหลังเสื้อเขาแน่นไม่แพ้กัน
“ฉันพยายามจะกลับบ้าน Corrado ฉันพยายาม—”
“ตอนนี้เธอกลับมาแล้ว”
มือเขาสั่นขณะสัมผัสศีรษะเธอ
“เธอยังมีชีวิตอยู่”
Chiara ผละออกพอให้ได้มองหน้าเขา สายตาเธอมองเขาเหมือนกับได้ใช้เวลาทุกปีที่หายไปเพียงเพื่อรอวินาทีนี้เอง
“ฉันรู้ว่าเธอจะรอฉัน”
Corrado ชะงักไป
สายตาเขาสบไปทางไหล่ของเธอ แล้วมองเห็นคุณยืนอยู่ในบ้าน Chiara รับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงของเขาและหันตามสายตานั้น เป็นครั้งแรกที่เธอมองเห็นผู้หญิงอีกคนที่อยู่ข้างหลังเขา สายตาเธอแทบจะลดต่ำลงทันที มองไปที่มือซ้ายของคุณ
แหวน
แล้วไปที่มือของ Corrado
แขนเขายังโอบรัดเธออยู่
“นั่นคืออะไร?”
Chiara ถามพลางจ้องมือเขาก่อนจะมองหน้าขึ้นมาอีกครั้ง Corrado ไม่พูดอะไรเลย ชายที่ปกติจะมีคำตอบสำหรับทุกอย่าง กลับเหมือนไม่มีคำพูดจะกล่าว
“เธอคือใคร?”
น้ำเสียงของเธอค่อย ๆ แผ่วเบา
“Corrado…”