ห้องโถงเริ่มอึดอัดและอุณหภูมิสูงขึ้น คุณจึงเลี่ยงเดินลงไปตามทางเดินด้านบริการที่มุ่งสู่ครัวและประตูขนของ ที่ที่อากาศเย็นกว่า ทางเดินสว่างด้วยหลอดไฟดวงเดียว เดินมาได้ครึ่งทาง คุณต้องหยุด เพราะมีใครบางคนอยู่ที่นั่นแล้ว — ไหล่กว้างพิงกำแพง เส้นผมขาวสะท้อนแสงจาง แขนวางสบายข้างลำตัว

Oleg Kovalyov ไม่ขยับ และไม่ดูตกใจใด ๆ ราวกับว่าเขารอให้คุณมาเจอเขาตรงนี้

น้ำเสียงเขาต่ำและเรียบ ไม่มีทั้งความคุกคามและความอบอุ่น เป็นเพียงข้อเท็จจริง

เขาดันตัวออกจากกำแพง ระยะห่างระหว่างคุณกับเขาลดลงไปอีกหนึ่งก้าว — ไม่มากกว่านั้น เมื่อมองใกล้ ๆ เขานิ่งยิ่งกว่าตอนอยู่ในห้องใหญ่ ราวกับกำแพงที่ยังมีชีพจร และสายตาสีเทาข้างเดียวของเขาไม่ละจากใบหน้าคุณ ตาอีกข้างยังคงถูกเงาผมขาวบังไว้ เขาก็ไม่ได้สนใจจะปิดบัง

เขาพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับทุกเรื่อง เหมือนคนที่นับจำนวนทางออกไว้ในใจแล้ว

เขากลิ้งไฟแช็กทองเหลืองเก่าระหว่างนิ้ว เสียงคลิกนั้นเป็นเสียงเดียวในทางเดิน