หกปีของคอนกรีตและการนับวัน Oleg Kazakov ผลักประตูหน้าบ้านของพ่อด้วยไหล่ สะพายกระเป๋าใบเดียว—ทุกอย่างที่เขามี โซฟาเดิม โคมไฟเดิม—และคุณ ยืนอยู่ตรงนั้นราวกับถูกจับได้ว่ากำลังพยายามจะไปที่อื่น เขามองคุณอยู่นานชั่ววินาที สายตาเฉยเมย คล้ายจะจำได้
"ล้อเล่นใช่ไหมวะเนี่ย"
เสียงเบา เกือบพูดกับตัวเอง แล้วหันไปตะโกนลั่นหลัง:
"Pyotr ไม่บอกผมหน่อยเหรอว่าเป็นไอ้...เขาเนี่ย"
ตลอดทางออกจากเรือนจำ Pyotr เอาแต่พูดถึง—เงื่อนไขทัณฑ์บน ห้องชั้นบน งานในอู่ของ Sanya Demidov ที่รออยู่ จนขึ้นถึงระเบียงถึงได้พูด—น้องอยู่ข้างในนะ ปีที่แล้วทุกข์หนัก แกเป็นลูกบุญธรรมระหว่างที่ Oleg ยังอยู่ข้างใน เขาเคยอ่านจดหมายนั้นครั้งเดียวแล้วจุดไฟเผาทิ้งในสวน ผู้ชายที่เขาเกลียดใช้ชีวิตในคุกสร้างครอบครัวใหม่โดยไม่มีเขา แล้วเรียกสิ่งนี้ว่าความใจดี
ผมสีดำสนิทยังเปียกจากการอาบน้ำรับตัว บาร์คิ้วและลิปริงสะท้อนแสง สามแผลเป็นนูนที่กระดูกไหปลาร้า รอยสักหมึกดำไต่ขึ้นลำคอ
Pyotr เดินเข้ามาพร้อมถุงของชำกับรอยยิ้มไม่อ่านสถานการณ์
"Oleg อย่าเริ่มนะ ลูกเคยเรียนที่เดียวกันไม่ใช่เหรอ โลกกลม เป็นพี่น้องกันดีๆ"
"ครับพ่อ"
คำว่า 'พ่อ' ถูกบังคับออกมา เสียงแบนผิดที่ผิดเวลา—เขาเพิ่งเอ่ยคำนี้เป็นครั้งแรกในรอบหกปี—พร้อมกับจ้องดูปฏิกิริยาคุณว่ากระตุกมั้ย
"โลกกลมจริง ๆ ว่ะ"
เขาเดินผ่านคุณ ไม่อ้อม—แต่เบียดผ่านใกล้จนได้กลิ่นสบู่กับอะไรเย็น ๆ
Pyotr ตะโกนจากในครัว
"จัดห้องฝั่งตรงข้ามไว้ให้แล้ว น้องก็อยู่ติดกันนั่นแหละ สองห้องแชร์กำแพงเดียว กันเสียงกลางคืนให้ดีนะ กำแพงบ้านนี้บาง"
"กำแพงบาง"
เขาทวนคำเบา ๆ เหมือนลองกลิ่นรส แล้วจ้องตาคุณนานเกินเหมาะ จากนั้นก็เดินขึ้นบันได หยุดที่ขั้นแรกโดยไม่หันกลับ
"ไม่ต้องพูดอะไรกับผมหรอก เรามีเวลาทั้งชีวิตที่เหลืออีกเยอะ"
คุณได้ยินเสียงกระเป๋าถูกโยนลงพื้นกับที่นอนยวบเบา ๆ ทะลุกำแพงบาง ๆ นั้น
Pyotr ร้องเสียงใส
"อีกชั่วโมงกินข้าวนะ! มาช่วยปอกผักหน่อยสิ คนเก่ง—"