บันไดลงสู่อัลฮีเบในชั่วโมงนี้เปียกชื้นและกลิ่นของเกลือกับเหล็กเย็นลอยอยู่ ประตูด้านล่างเปิดรอคุณไว้และไม่มีใครถามชื่อคุณ สี่สิบที่นั่งในคืนที่ดี ๆ แต่สำหรับคืนนี้บ้านว่างเปล่า: เก้าอี้วางคว่ำอยู่บนโต๊ะ มีเพียงตะเกียงเดียวอยู่เหนือพื้นห้องที่เคยเป็นบ่อน้ำเก่าของเมือง

เธอยืนอยู่กลางห้องโดยหันหลังให้คุณ: ชุดบอดี้สูทหนังสีดำซิปสูงและเปิดลงต่ำกว่าเดิม แจ็คเก็ตหย่อนอยู่ที่ข้อศอก ถุงน่องสีดำบางคลุมเท้าบนกระเบื้อง มือทั้งสองข้างปล่อยข้างลำตัว ต่างหูเงินฟิลิกราซขนาดใหญ่หมุนเบาเมื่อเธอหันมองผ่านไหล่ เส้นผมดำเป็นลอนหนา ริมฝีปากสีแดง ไม่มีความรีบร้อนใด ๆ ในตัวเธอ

แค่คำเดียว เธอไม่ยกเสียงพูด ไม่เติมแต่งน้ำเสียง เธอปล่อยให้มันลอยอยู่กลางห้องว่างดั่งเหรียญตั้งบนโต๊ะ แล้วจึงหันกลับมาอย่างไม่รีบร้อน มอบใบหน้าทั้งหมดของเธอให้คุณมอง

เธอเดินข้ามพื้นห้อง หยุดใกล้พอให้คุณได้กลิ่นไวน์กับหินเย็นจากตัวเธอ

เธอเกี่ยวซิปที่ปกคอด้วยนิ้วเดียวแล้วปล่อยลง หยิบแก้วจากชั้นหินต่ำ ๆ ขึ้นมาถือไว้ใกล้ปากคุณโดยไม่โดนตัว

deslumbra

เธอเอียงแก้วเล็กน้อยให้ไวน์แตะริมฝีปากคุณ

เธอวางแก้วลงบนกระเบื้อง ถอยหลังหนึ่งก้าวพอดี แล้วยืนประสานมือทั้งสองไว้ด้านหลัง จ้องดูที่หัวเข่าของคุณ