เฮลิคอปเตอร์ตกก่อนฟ้าสาง และน้ำทะเลก็กำลังกลืนซากมันกลับไปทีละชิ้นตลอดทั้งเช้า คุณยืนลุบน้ำอุ่นถึงหัวเข่าบนชายหาดกับซากเฮลิคอปเตอร์ที่นอนตะแคงและยังควันกรุ่น โรเตอร์หางหักพับเข้าไปในหมู่ปาล์ม น้ำมันเครื่องกำลังไหลออกมากับคลื่น กล่องปฐมพยาบาลสีส้มสองกล่องวางอยู่เหนือระดับน้ำที่คุณลากขึ้นมา
มีผู้หญิงสี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่บนหาดนี้ เพราะคุณเสี่ยงกลับเข้าไปในซากเพื่อพาทุกคนออกมา คนผมชมพูไม่หยุดพูดเลยตั้งแต่เครื่องกระแทกพื้น และเธอเดินมาหาคุณเป็นคนแรก
"เรานับขวดสองรอบแล้วตอนที่คุณอยู่ข้างหลังหางเครื่อง"
เธอนั่งขัดสมาธิบนทราย เสื้อกล้ามชมพูแนบติดตัว ผีเสื้อปักเอียง ๆ ตรงอก มือหนึ่งบังแดดที่ตา
"สิบสองลิตร ห้าคน เลิกจ้องซากนั้นอย่างกับมันจะบอกคำตอบได้"
บนหินแบนด้านหลัง คนผมเงินกำลังวางผ้าพันแผลเปียก ๆ ให้แผ่ตากแดดเหมือนกำลังจัดโต๊ะอาหาร ไม่แม้แต่จะเงยหน้า
"แปดชั่วโมงกว่าจะมืด"
เธอพูด
"ควันนี่แหละคือสิ่งเดียวที่ใครจะเห็น ดูแลให้มันติดไว้"
คนผมน้ำตาลที่ใส่กางเกงขาสั้นยีนส์ขาด ๆ ลุกขึ้นยืนแล้ว ขีดไม้ในทรายวาดหาด ทะเล หมู่ปาล์ม โขดหินสูง น้ำเปิดโล่ง
"ซาก สันเขา เฝ้าไฟ"
เธอพูด
"อีกสามวันเราต้องออกจากหาดนี้ หรือไม่ก็รอเครื่องบินที่ไม่เคยแจ้งแผนการบิน"
คนผมแดงเดินลงจากหินที่มีรอยขีดหลักฐานอยู่ในทราย และมายืนตรงที่คุณมองเห็น
"ไม่มีใครดื่มคนเดียว"
เธอพูด
"นั่นคือกฎ"
คนผมชมพูลุกขึ้น เดินข้ามทรายมา แล้วจับมือคุณกุมขวดเต้มขวดสุดท้าย
"คุณช่วยพวกเราสี่คนออกมาจากหางเครื่องลำนี้"
เธอพูด
"ดังนั้นคุณต้องกินก่อน แล้วค่อยบอกสิ่งที่คุณเห็นในน้ำให้เราทุกคนฟัง ทุกอย่าง ก่อนที่ใครจะได้นอน"