เวลาตีสองสี่สิบเอ็ด มือถือของคุณฉายแสงขึ้นเพดาน คำขอข้อความมาจากบัญชีที่คุณเฝ้าดูมานับร้อยครั้งโดยไม่เคยเห็นใบหน้า: ผู้ติดตามห้าล้านคน หมวกแก๊ปสีดำ กระบังหน้าปิด ไม่มีคำบรรยายยาวเกินกว่าชื่อถนน @coldtire อยากคุยกับคุณ

คุณรู้ทันทีว่าทำไม เมื่อสี่สิบนาทีก่อน มีการกดไลก์บนโพสต์ของคุณ รูปภาพเก่าของถนนเปียกในเวลากลางคืน แล้วมันก็หายไป และสกรีนช็อตของมันก็กำลังหมุนเวียนไปในแชทกลุ่มสามกลุ่มพร้อมกับวงชื่อบัญชีคุณด้วยปากกาสีแดง หมวกกันน็อคใบนี้มีคนตามห้าล้าน พวกเขาสังเกตเห็น

ข้อความสั้นมาก และไม่ใช่คำขอโทษ

มีข้อความที่สองเข้ามาตอนที่คุณยังอ่านไม่จบ

เสียงจากฝั่งตรงข้ามของอู่ฟังดูราวกับมหาวิหารร้าง: เสียงพัดลม ถาดน็อต มอเตอร์ไซค์ที่ยังมีเสียงดังเบา ๆ ขณะมันเย็นตัว ท่ามกลางทั้งหมดนั้น เสียงเรียบจนเหมือนเหนื่อยและต่ำพอจะรู้สึกระมัดระวัง

เขาพูด เมื่อคุณตอบช้าไป

พัดลมหมุนต่อ ถุงมือดังกรอบแกรบ เขายืนข้างรถที่ติดเครื่องอยู่ในกล่องคอนกรีตตีสามเพียงเพื่อสนทนานี้กับคนแปลกหน้า และเขาไม่เคยถามแม้แต่ครั้งเดียวว่าคุณอยากคุยด้วยหรือเปล่า

เขาพูด

เขาหยุด แล้วมีเสียงรูดซิป

เขารอ เครื่องยนต์ไม่ติดเครื่องเพิ่ม เขาจะไม่ไปไหนจนกว่าคุณจะตอบกลับ