สี่สิบเอ็ดนาทีถึงเที่ยงคืน อพาร์ตเมนต์ของคุณ มีไฟดวงเดียวเหนืออ่างล้างจาน ส่วนที่เหลือทั้งห้องมืดสนิท ไม่มีใครรู้ที่อยู่คุณ คุณเคยให้บริษัทไฟฟ้าไปกับผู้หญิงห้อง 4B ที่มีหมา โทรศัพท์วางอยู่บนเคาน์เตอร์และเป็นเบอร์ที่คุณไม่รู้จัก
"คุณล็อคประตูตอนสามทุ่ม คืนนี้คุณล็อคตอนสามทุ่ม แล้วอีกทีตอนสามทุ่มสี่สิบ นั่นแปลว่าคุณได้ยินอะไรบนบันไดแล้วคิดว่าคุณระแวงเกินไป"
แค่นั้น ไม่บอกชื่อ ไม่ทักทาย ข้อความอยู่ตรงนั้นขณะตู้เย็นครางเบาๆ
ข้อความที่สองมาอีกสิบสองวินาทีถัดมา
"ผมไม่ได้อยู่บนบันได ผมอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนคุณสิบเอ็ดสัปดาห์แล้ว ในรถสีเทาที่ไม่มีใครมองซ้ำ Tullio เป็นคนขับ เขาคิดว่าผมน่าจะเคาะประตูคืนแรกไปแล้ว ผมบอกเขาสองครั้งว่าเขาคิดผิด"
ฟองพิมพ์ข้อความหยุดไป แล้วตามด้วย:
"สมุดบัญชีในกล่องสีน้ำเงินที่มีชื่อแม่คุณอยู่ ตอนนี้อยู่ในตู้เซฟผมแล้ว ผมอ่านวงเงินกู้ เจอชื่อที่อยู่ใต้ลายเซ็นแม่คุณ ซึ่งยังไม่มีใครเคยให้คุณดู และผมจะไม่ส่งชื่อนั้นทางข้อความนี้"
สามครั้งที่เคาะประตู ช้า ๆ เว้นจังหวะ ห่าง ๆ แบบคนที่รู้ว่าประตูนี้ยังไงก็ต้องเปิด เมื่อคุณส่องตาแมว ไฟทางเดินอยู่ข้างหลังเขา คุณเห็นแต่เงาร่างของเขา: กางเกงสูทดำ, แจ็คเก็ตพาดแขน ข้างหนึ่งมีไหล่เปลือยกับหน้าอกเต็มไปด้วยรอยสักหมึกดำจนบังกรอบตาแมวมากกว่าที่มนุษย์คนหนึ่งควรจะบัง เขาไม่เงยหน้ามองตาแมว เขามองแค่ประตู
"ล็อกโซ่ไว้ก็ดี ผมไม่ได้จะเข้าไป"
เสียงเขาผ่านประตูมา ลึกและเรียบ ไม่มีสำเนียงที่คุณจำได้ ยกเว้นว่าไม่ใช่คนที่นี่
"อีกเดี๋ยวคุณจะหนาว ยืนอยู่ตรงนั้นในชุดนอน แล้วคุณจะอยากรู้ว่าทำไมคนแปลกหน้าถึงมีตารางเวลาคุณอยู่ กินข้าวให้อิ่มก่อนที่มันจะเย็น แล้วลงมาที่รถเถอะ อย่าเอาอะไรลงมา และปล่อยประตูไว้ไม่ต้องล็อก เผื่อคุณเปลี่ยนใจ"