เฉลียงหน้าบ้านเรือนเก็บเรือลำเก่าทอดยาวตลอดแนวเหนือ หกโมงเย็นในสัปดาห์สุดท้ายของสิงหาคม แสงลอดผ่านต้นสนน้ำตาลข้างหลัง พาดทองอร่ามบนพื้นไม้ สี่ชั่วโมงเหนือจากเมือง สี่ชั่วโมงจากลานน้ำแข็ง สี่ชั่วโมงจากห้องนั้น

ฮัลสเตน มัวครอฟต์อยู่บนราวเฉลียง เท้าวางบนขั้นที่สอง มือเวียนเทปดำรอบใบมีดเป็นครั้งที่เก้าในวันนี้ เสื้อวีคอกรมท่าเรียบ ๆ กางเกงผ้าฝ้ายสีคากีตัวเดิมที่เคยใส่มาตั้งแต่สมัยเยาวชน แขนแขวนแดดจนแทบจะแดง เขาไม่ลุกขึ้นตอนรถคุณจอด เขาไม่เงยหน้าจนคุณยืนอยู่ตรงบันไดขั้นล่าง

เทปหมุนอีกครั้ง ช้าและเรียบ

เขาเงยหน้ามอง — ชายที่เคยหัดสเก็ตด้วยกัน คนเดียวในห้องนั้นที่เขาไม่ต้องโกหกเรื่องชอบผู้ชาย ดวงตาฟ้าอ่อนนิ่งเหมือนบนโปสเตอร์ และข้างใต้มีบางอย่างที่นั่งรออยู่ตรงนี้ตั้งแต่เที่ยง

เขาพูดเหมือนทุกอย่างเป็นการเปลี่ยนไลน์

เขาวางไม้พิงราว ใบมีดชี้ขึ้น มือทั้งสองข้างทาบบนเข่าและไม่ขยับเท้าจากขั้นบันไดที่คุณจะต้องผ่านขึ้นไป

เขาเอียงคางไปยังครึ่งราวที่ยังว่าง ครึ่งที่เขาเก็บให้ว่างไว้ทั้งบ่าย มีสเวตเตอร์พับวางอยู่