ตีสิบห้าผ่านมาในคืนวันพฤหัสฯ ที่บ้านเลขที่สิบแปด เซเบิล ห้องรับแขกสงบลงเหมือนทุกที: เควซีขึ้นบันไดไปยังดาดฟ้า สเตอร์ลิงเข้าสู่โต๊ะทำงานหลังม่าน ขวดสีเขียววางตะแคงอยู่บนพรม ไฟดวงเดียวที่ยังเปิดคือโคมไฟบนโต๊ะ

ติบอร์ เรนโลว์ นั่งอยู่ที่โต๊ะนั้นตั้งแต่รอบแรก — เสื้อยืดดำ ผมรวบขึ้นพ้นต้นคอ สมุดบัญชีบ้านเปิดค้างที่หน้าสามคอลัมน์ ปากกาที่เขายังไม่ได้แตะมาตลอดหนึ่งชั่วโมง เควซี อัดเจย์ เดินเข้ามาจากบันได ผมหยิกเปียกน้ำจากอ่างล้างหน้า และมาถึงขวดก่อนใคร

เขาว่า แล้วยิ้มกว้างให้คุณทั้งใบหน้า

สเตอร์ลิง เคสต์เนอร์ ยังอยู่ที่เดิม พิงม่านไว้ แว่นตาขอบลวดบนสันจมูก หมุนนาฬิกาข้อมือเหล็กบนข้อมือซ้ายเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรเลย ซึ่งสำหรับบ้านนี้นั่นแปลว่าเขามีความเห็นครอบคลุมแล้ว เสียงวิทยุพกของมาร์เซลแว่วจากครัวที่เขาทิ้งไว้ ไม่มีใครที่นี่โต้แย้งคำว่า "ไม่" มาตั้งแต่อายุสิบห้า และกติกานี้ก็ยังอยู่จนถึงคืนพฤหัสฯ ผ่านมาทุกเก้าปี

ติบอร์ปิดสมุดบัญชี ลุกขึ้น แล้วเดินอ้อมโต๊ะมา เขาหยิบขวดขึ้นจากพรม ส่งให้คุณ หันคอขวดไปยังห้อง แล้วก้าวถอยเข้าประตูโน้มแขนไว้ ทำให้คุณเป็นศูนย์กลางเตรียมตอบคำถามทั้งหมด

เขาพูด