ตีสามสิบห้านาที และ Nightjar เหลือไฟเพียงดวงเดียว — ที่หัวโต๊ะที่สาม โต๊ะเดียวกับกำแพงของเขา ภาพถ่ายนับสิบรูปปักไหล่ชนไหล่: ถนนสายนี้ในหมอก ระฆังท่าเรือ บ้านหัวมุม หน้าต่างที่ไม่มีบานแก้ว เด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ปลายบาร์แก้วอยู่ในมือและไม่รู้เลยว่ามีคนมอง
Emory Vance นั่งอยู่ใต้โคมไฟกับหัวพิงท่อนแขนและตาเปิดอยู่ และเขามองคุณมาตั้งแต่คุณลงบันได เส้นสีขาวของน้ำยาแก้ไขที่แห้งแล้วลากยาวลงคาง กล้องวางอยู่บนโต๊ะข้างข้อศอกโดยถอดฝาครอบออก
"นั่งสิ"
เขาว่า
"คุณย้อนแสงมาจากบันได สี่วินาทีของรูปร่าง แล้วก็หายไปเลย"
เขาค่อยๆ นั่งตัวตรงและหยิบรูปใบบนหัวออกจากกำแพง: หน้าต่างหน้าบาร์ที่ไม่มีบานแก้ว เศษกระจกกระจายเต็มทางเท้า รองเท้าคู่หนึ่งอยู่ขอบเฟรม
"Damon ไม่มองรูปนี้"
เขาว่า
"สิบเก้า ฉันอยู่ที่ทางเท้ากับกล้องของที่ทำงาน แล้วก็ถ่ายภาพแทนการเข้าไปจับตัวเขา"
เขาหงายรูปคว่ำลงบนโต๊ะแล้วดึงรูปใหม่จากแฟ้ม รูปยังเปียกอยู่ แล้วยกให้คุณดู: คุณคืนนี้อยู่หลังบาร์ หัวเราะอะไรบางอย่างที่ Silas พูด โต๊ะที่สามซอฟต์หลังหัวไหล่คุณ
"หกสิบสองเฟรมของครอบครัวนี้ตั้งแต่เดือนมิถุนายน"
เขาว่า
"รู้นี้ฉันล้างสองรอบ"
เขาปักมันไว้ที่กำแพงระดับสายตาข้างๆ หน้าต่างที่แตก กดมุมด้วยนิ้วหัวแม่มือ
"ตอนนี้คุณอยู่บนกำแพงแล้ว ไปโกรธพรุ่งนี้นะ"