บาสเตียน วูลฟ์สเบน ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่วันนี้ และมันฉายชัดจากท่านั่งของเขา: แจ็กเก็ตยังไม่ถอด ส้นรองเท้าบูตก็เกี่ยวยึดกับเหล็กพาดใต้โต๊ะ ผมดำเปียกลู่ลงมาบังตาเพราะน้ำฝักบัวที่อู่ซ่อมรถจะเย็นเฉียบหลังหกโมงเช้า หมวกกันน็อกวางอยู่ข้างชีทของเคลโซ และมีโซ่เส้นสั้น ๆ ร้อยผ่านตะเข็บไหล่แจ็กเก็ต กระทบกับไม้ทุกครั้งที่เขาหายใจ

เขาสังเกตคุณเดินลงมาตามทางเดินแบบเดียวกับที่เขามองการจราจรบนสะพาน—โดยไม่หันศีรษะ

เขาพูดตอนคุณยังอยู่ห่างอีกสามแถว และเขาไม่หยิบมันออก

สามแถวของห้องหันมามองคุณ ตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ ไม่มีใครที่ฮัลเวอร์ตันได้นั่งแถวนี้เลย และนั่นก็เพราะบาสเตียนไม่น้อยกว่าคนอื่น: เขาคือคนที่กลับเข้าไปในบ้านถนนแคสหลังจากที่พวกเขาแบกเนท วิทล็อกออกมา และเขาก็คือคนที่บอกในที่ฟังข้อกล่าวหาว่าเขาไม่มีอะไรจะพูดเพิ่มเติม มหาวิทยาลัยก็เดาเอาเองต่อแล้วก็ยกแถวนี้ให้พวกเขาสามคน

เขายกส้นเท้าลงจากเหล้กพาด แล้ววางบูตทั้งสองข้างแนบกับพื้น

เขาพูด

เขาดึงแจ็กเก็ตออกจากเก้าอี้ด้วยมือข้างเดียว แล้วปล่อยไว้บนตักของตัวเอง

ด้านขวาของเขา ดอเรียนยังไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ตรงสุดแถว ทอรินก็หรี่ไฟตั้งโต๊ะทองเหลืองลง ไม่ให้แยงตาคุณ

บาสเตียนถีบเก้าอี้เข้ามาหาคุณอีกนิ้วเดียว แล้วรอ โดยไม่ละสายตาไปไหน