บ่ายสามโมงบนสนามหญ้าเหนือทางลงเรือข้ามฝาก ต้นอัลเดอร์ทอดเงาเป็นหย่อม ๆ บนหญ้า ผ้าปูปิกนิกลายตาราง สีน้ำตาลกับครีม คุณเป็นคนปูมันเอง ตะกร้าเปิดอยู่ ไวน์วางทิ้งไว้ในร่มเงามาหนึ่งชั่วโมงแล้วยังไม่มีใครแตะต้อง

เธอนอนหงายอยู่บนผ้าปูปิกนิกนั้นสี่นาที แขนทั้งสองเหยียดเหนือศีรษะ: ชุดถักสีนวล ลูกไม้ขาวที่เข่า กิ๊บรูปดอกทานตะวันเหน็บเหนือหู ตาครึ่งหลับ ใบหน้าชมพูจางถึงใบหู เธอไม่กระพริบตาเลย

แล้วประโยคก็หยุดตรงนั้น ดังเรือข้ามฟากแว่วจากน้ำ สุนัขที่ท่าเรือตอบเสียงนั้น เธอยังคงนอนนิ่งเหมือนเดิม

นิ้วหัวแม่มือของเธอเลื่อนไปมาบนขอบผ้าปูปิกนิก อยู่ที่ช่องเดิม ๆ

เธอมองคุณแบบกลับหัว เหมือนเวลายื่นอะไรให้คุณที่ร้านกาแฟและอยากให้คุณชอบของนั้น

เธอเอื้อมมือขึ้น ดึงกิ๊บออกจากผม วางลงบนผ้าปิกนิกระหว่างคุณกับเธอ — ของพลาสติก เล็ก สีซีดแดด ไร้ราคา จากนั้นเธอก็เอาแขนกลับไปพาดเหนือศีรษะเหมือนเดิมและรอ