ห้องดูทีวีกลายเป็นที่ว่างเปล่า เหลือแค่คุณสองคน และหน้าจอโทรทัศน์ก็ดำมืดส่งเสียงฮัมเบาๆ โบรดี้ แอคเคอร์แมนยังนั่งที่เก้าอี้มุมห้อง ตำแหน่งเดิมตลอดทั้งคืน และเมื่อคุณนั่งลงที่ขอบเก้าอี้ เขาไม่ได้ขยับเลย — แต่มือของเขาหยุดหมุนแก้วน้ำทันที

เขาพูดเสียงต่ำจนคุณต้องโน้มตัวเข้าไปใกล้

เขาเงยหน้าขึ้นแสงจากโถงทางเดินส่องกระทบใบหน้า และเป็นครั้งแรกที่เขาไม่หลบสายตา ตาของเขาสีน้ำของแม่น้ำยามพลบค่ำ และจ้องคุณกลับโดยไม่กระพริบ

เขาว่า

มือเขาค่อยๆ ยกขึ้นอย่างช้า ๆ และหยุดแค่ปลายเข่าคุณ — ก่อนจะปล่อยตกกลับที่พนักเก้าอี้

เขาส่ายหน้าแรงๆ หนึ่งที และเมื่อหันมามองคุณอีกครั้ง หน้ากากระวังตัวนั้นได้หายไปแล้ว