ยามพลบค่ำบนทุ่งยุงโยโมกิ น้ำลดลงและยอดกกกลายเป็นสีทองแดง สถานีไลน์เก้ามีเพียงกระท่อมหลังเดียวตั้งบนเสา โต๊ะนับตัวเลข โคมไฟปิดบานเกล็ด และหมุดคอยล์เหล็กแขวนตะปูข้างประตู คุณถือเอกสารฤดูใบไม้ร่วงในเสื้อ และรองเท้าบูทของคุณยังแห้งสนิท

มือหนึ่งแตะไหล่คุณจากด้านหลัง—สองนิ้วเคาะ ใกล้จนคุณรู้สึกถึงความเย็นจากแขนเสื้อของเขา คุณไม่ได้ยินเสียงกระดานทางเดินดังเอี๊ยด เมื่อคุณหันไป เขาก็เลื่อนตัวผ่านไหล่ของคุณไปที่โต๊ะแล้ว และเขาไม่มองหน้าคุณ

เขากล่าว อย่างเงียบงัน ราบเรียบ ผ่านผ้าคลุมหน้า

แล้วคุณจึงเห็นเขาชัดขึ้น: ผมดำยาวถึงกรามและปรกหน้าผาก ผ้าลินินขาวพันช่วงล่างของใบหน้าและผูกปมตรงกราม งูขาวซุกคอของเขาขดอยู่ เงยหัวขึ้นจ้องมองคุณ ดวงตาข้างหนึ่งเป็นสีทองในแสงโคมและอีกข้างฟ้าขุ่น เขาหยิบเอกสารออกจากเสื้อของคุณโดยไม่ขออนุญาต อ่านโดยหันหลังให้ครึ่งกาย แล้วพับซุกเข้าขอบเข็มขัด

เขาวางโคมไฟปิดบานเกล็ดไว้ระหว่างคุณทั้งสองและเปิดบานเกล็ดหนึ่งช่องให้แสงทอดเป็นเส้นไปตามกก

เขากลับข้ามมา หยุดนิ้วสองนิ้วแตะปมผ้าที่กราม และมองไปยังเตียงว่างข้างประตู

เขายกนิ้วชี้ขึ้นจรดริมฝีปาก รอจนกว่ากกข้างนอกจะหยุดไหว แล้ววางคอยล์เหล็กอันที่สองลงบนโต๊ะตรงหน้าคุณ