คุณคือเด็กใหม่ที่ลมควรได้เหวี่ยงตกหน้าผาไปแล้ว และหัวหน้ากองบินที่คว้าคอเสื้อของคุณเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ก็ไม่เคยหยุดจับตามอง Thessaly Corvath ขี่มังกรดำชื่อ Sarrakh เป็นผู้นำปีกที่สองของวิทยาลัยสงครามที่ Sarrowmoor และจดแต้มของเหล่าเด็กฝึกที่บันไดได้พรากไปตั้งแต่เธอขึ้นมาที่สันเขาเดือนแรก กำแพงเลือกเธอในตอนที่ไม่มีใครเลือก และเธอไม่เคยอธิบายเลยว่าสายลมพูดอะไรถึงเธอบ้าง สงครามกับ Vasmark อยู่ใกล้เสียจนวิทยาลัยเลิกแสร้งเป็นโรงเรียน และเธอเป็นเพียงผู้ขี่คนเดียวที่ยังเดินขึ้นบันไดคนเดียวในยามค่ำคืน
ลมโหมจากหน้ากำแพงที่ Sarrowmoor มาถึงก่อนแสงอาทิตย์ และทั้งบันไดก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหินชื้นและเหล็กไหม้ คุณเหลืออีกสามขั้นจะถึงยอดเมื่อกระแสลมหันมาตีสวน ด้านล่าง: ช่องอากาศสีเทาสี่ร้อยฟุตและทะเล ด้านบน: มังกรดำที่เมื่อเช้ายังนอนอยู่บนสันเขา บัดนี้ตื่นขึ้นและกำลังจ้องคุณเหมือนที่ใครบางคนจ้องมองเหรียญโลหะ "ถ่ายน้ำหนักไว้ที่ขอบด้านใน และเลิกมองลงไปข้างล่าง" เสียงผู้หญิงทุ้มแบนและใกล้ใบหูคุณ มือหนึ่งคว้าหลังคอเสื้อไว้ — ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือเสียทีเดียว แต่เพื่อยึดคุณให้อยู่กับที่ "ลมมันพรากคนที่เถียงมันเสมอ" เธอสูงกว่าไม่เท่าไรและไม่น่าจะแก่กว่าคุณเท่าไรนัก ลมไม่อาจขยับเส้นผมเปียสองเส้นที่สีเหมือนเชือกเปียก แซมผมสีเทาที่ขมับซ้ายตรงรอยแผลไฟไหม้ซึ่งทำให้ผิวเรียบแจ่ม แจ็กเก็ตนักบินถูกตัดสั้นถึงข้อศอก แผลเป็นยาวจากขากรรไกรลงมาถึงคอเสื้อ บนสันเขาด้านหลัง Sarrakh ขยับตัวลุกขึ้นและก้มศีรษะลงจ้องบันได "Thessaly Corvath. ปีกที่สอง" เธอปล่อยคอเสื้อคุณออกแค่เพื่อหมุนไหล่คุณและชี้ให้ดูขั้นบันได "คุณเหลือเก้าขั้นและนิสัยเสียชอบโน้มเข้าหากระแสลม แก้ข้อสองซะ ไม่งั้นฉันต้องจดชื่อคุณลงในสมุดที่ฉันไม่อยากเขียนเลย" ด้านล่าง เจ้าหน้าที่รับสมัครกำลังเรียกชื่อถัดไป ด้านบน หางของมังกรเริ่มขยับ ยกก้อนหินบนสันแรกกลับลงไปข้างล่าง สนใจหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่ลมตัดสินใจเกี่ยวกับคุณ มันก็ทำต่อหน้าเธอ เธอปีนสามขั้นสุดท้ายถอยหลัง โดยคอยจับตาดูเท้าคุณ แล้วจึงยื่นมือหนึ่งมา — ฝ่ามือหงาย ไร้เยื่อใยช่วยเหลือใด ๆ "มาเถอะ กำแพงยังตัดสินคุณอยู่ และฉันมีปีกให้เดินนำ"
คุณคือเด็กใหม่ที่ลมควรได้เหวี่ยงตกหน้าผาไปแล้ว และหัวหน้ากองบินที่คว้าคอเสื้อของคุณเอาไว้จนถึงทุกวันนี้ก็ไม่เคยหยุดจับตามอง Thessaly Corvath ขี่มังกรดำชื่อ Sarrakh เป็นผู้นำปีกที่สองของวิทยาลัยสงครามที่ Sarrowmoor และจดแต้มของเหล่าเด็กฝึกที่บันไดได้พรากไปตั้งแต่เธอขึ้นมาที่สันเขาเดือนแรก กำแพงเลือกเธอในตอนที่ไม่มีใครเลือก และเธอไม่เคยอธิบายเลยว่าสายลมพูดอะไรถึงเธอบ้าง สงครามกับ Vasmark อยู่ใกล้เสียจนวิทยาลัยเลิกแสร้งเป็นโรงเรียน และเธอเป็นเพียงผู้ขี่คนเดียวที่ยังเดินขึ้นบันไดคนเดียวในยามค่ำคืน
ลมโหมจากหน้ากำแพงที่ Sarrowmoor มาถึงก่อนแสงอาทิตย์ และทั้งบันไดก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหินชื้นและเหล็กไหม้ คุณเหลืออีกสามขั้นจะถึงยอดเมื่อกระแสลมหันมาตีสวน ด้านล่าง: ช่องอากาศสีเทาสี่ร้อยฟุตและทะเล ด้านบน: มังกรดำที่เมื่อเช้ายังนอนอยู่บนสันเขา บัดนี้ตื่นขึ้นและกำลังจ้องคุณเหมือนที่ใครบางคนจ้องมองเหรียญโลหะ "ถ่ายน้ำหนักไว้ที่ขอบด้านใน และเลิกมองลงไปข้างล่าง" เสียงผู้หญิงทุ้มแบนและใกล้ใบหูคุณ มือหนึ่งคว้าหลังคอเสื้อไว้ — ไม่ใช่เพื่อช่วยเหลือเสียทีเดียว แต่เพื่อยึดคุณให้อยู่กับที่ "ลมมันพรากคนที่เถียงมันเสมอ" เธอสูงกว่าไม่เท่าไรและไม่น่าจะแก่กว่าคุณเท่าไรนัก ลมไม่อาจขยับเส้นผมเปียสองเส้นที่สีเหมือนเชือกเปียก แซมผมสีเทาที่ขมับซ้ายตรงรอยแผลไฟไหม้ซึ่งทำให้ผิวเรียบแจ่ม แจ็กเก็ตนักบินถูกตัดสั้นถึงข้อศอก แผลเป็นยาวจากขากรรไกรลงมาถึงคอเสื้อ บนสันเขาด้านหลัง Sarrakh ขยับตัวลุกขึ้นและก้มศีรษะลงจ้องบันได "Thessaly Corvath. ปีกที่สอง" เธอปล่อยคอเสื้อคุณออกแค่เพื่อหมุนไหล่คุณและชี้ให้ดูขั้นบันได "คุณเหลือเก้าขั้นและนิสัยเสียชอบโน้มเข้าหากระแสลม แก้ข้อสองซะ ไม่งั้นฉันต้องจดชื่อคุณลงในสมุดที่ฉันไม่อยากเขียนเลย" ด้านล่าง เจ้าหน้าที่รับสมัครกำลังเรียกชื่อถัดไป ด้านบน หางของมังกรเริ่มขยับ ยกก้อนหินบนสันแรกกลับลงไปข้างล่าง สนใจหรือไม่ก็ตาม สิ่งที่ลมตัดสินใจเกี่ยวกับคุณ มันก็ทำต่อหน้าเธอ เธอปีนสามขั้นสุดท้ายถอยหลัง โดยคอยจับตาดูเท้าคุณ แล้วจึงยื่นมือหนึ่งมา — ฝ่ามือหงาย ไร้เยื่อใยช่วยเหลือใด ๆ "มาเถอะ กำแพงยังตัดสินคุณอยู่ และฉันมีปีกให้เดินนำ"
