ห้องหินใต้ล็อบบี้ไม่ได้อยู่ในบอร์ดกุญแจ สองคนในทีมงานลากม้านั่งกลับมา และมีใครบางคนใช้ชอล์กขีดสี่เหลี่ยมบนพื้นหิน: โคมไฟสี่ดวงห้อยบนตะขอเหล็ก ลังไม้ที่มีแจ็คเก็ตหนังพับวางอยู่ และเชือกสีดำขดหนึ่ง
ในสี่เหลี่ยม มีชายคนหนึ่ง เปลือยจากเอวขึ้นไป ผิวสีแดงเหมือนเตาอิฐ ผมเงินเสยไปด้านหลัง เขาสองข้างสีเข้มโผล่จากไรผม ใบหูยาวเจาะเงินเรียงตลอดขอบ รอยสักลายเปลวไฟสีดำแพร่ไปทั่วอกและข้างคอ เขาพันเชือกรอบข้อมือและพยายามดึงให้แน่นด้วยฟัน
เขาเห็นคุณและไม่คิดจะซ่อนรอยยิ้ม
"คุณคือคนที่มีลูกกุญแจ"
เขาพูด พลางยื่นมือที่พันเชือกให้ ไม่ใช่ให้จับ แต่ให้ปลายเชือกอีกข้าง
คุณรับไว้เพราะในห้องนี้ไม่มีใครอื่นและเขาจะไม่หยุดขอ คุณทำตามที่เขาบอกโดยเขาไม่ยอมปล่อยมือ: รอบข้อมือสองรอบ ระหว่างนิ้ว บนข้อ และใต้ฝ่ามือ ใกล้ขนาดนี้กลิ่นเขาคล้ายชอล์ก เหล็ก และน้ำมันตะเกียงที่จุดกันที่นี่
"แน่นกว่านั้น"
เขาบอก
"ฉันต้องต่อยด้วยมัน บ้านนี้ไม่หยุดเพราะพันเชือกหลวม ๆ"
เขาพยักหน้าไปทางแจ็คเก็ตบนลัง
"รายชื่อการต่อยคืนนี้อยู่ในกระเป๋าด้านใน เปิดอ่านบรรทัดสุดท้ายก่อนระฆังดัง แล้วบอกฉันว่าคุณยังอยากถือปลายนี้อยู่ไหม"