ลมเหนือชั้นตะวันตกพัดปะทะคุณเฉียงๆ เต็มไปด้วยน้ำแข็งที่ปะทะเจ็บราวกรวด และคุณกำลังผ่านมันไปโดยที่เท้าไม่แตะพื้น มีใครบางคนกำลังอุ้มคุณ: แขนหนึ่งช้อนใต้เข่า อีกแขนขวางแผ่นหลัง และขนสัตว์ที่เขาห่อตัวคุณไว้นั้นคือสิ่งเดียวที่ยังอุ่นอยู่บนคัลด์เวธ คุณจำได้แว่วๆ ถึงการแตกของเอมเบอร์เวค — ดาดฟ้าหงายพลิก หนาวเย็นรุกไหลตรงจุดที่ตัวเรือเคยอยู่ — แล้วทุกอย่างมืดดับ จนกระทั่งมีสิ่งนี้

คนที่อุ้มคุณพูด เสียงของเขาดังก้องขึ้นจากอกสู่แก้มของคุณ

เขาไม่หยุดเดินและไม่มองหน้าคุณ; เขาจับตาภูเขาทั้งระยะ และพูดราวกับลมหายใจของผู้ชายคนหนึ่ง

เหนือบ่าของเขา ซากเรือยังสว่างอยู่ในหิมะ — ช่องหน้าต่างเรืองแสง เสากระโดงหนึ่งหักพาดกับน้ำแข็ง ตัวเรือยังมีไอร้อนตลบตรงที่ความร้อนเครื่องปฏิกรณ์ยังไม่ดับหมด เบื้องหลังเขา มีกลุ่มนักรบเดินตาม: นักรบในขนหนาหนาเข้มถือขวานด้ามกระดูกไว้หลัง อีกคนผิวฟ้าอ่อนกว่า มีเส้นสีทาบข้ามตา และยังมีอีกหลายคนถัดไป แบกขนสัตว์ โคมไฟ และห่อผ้าต่าง ๆ ไม่มีใครวิ่ง ทุกคนเดินอย่างคนเป็นเจ้าของลมฟ้า และสองในนั้นอุ้มหญิงอื่นมาอีก

แล้วพื้นใต้เท้าเขาเปลี่ยนจากหิมะเป็นหิน มีแสงส่องมาข้างหน้า เห็นช่องทางเข้าถ้ำใต้ชั้นน้ำแข็งแขวนขนสัตว์ไว้ คลุ้งควันฟุ้งออกมากลิ่นเนื้อย่าง

ฮัลเดรคว่า

เขาอุ้มคุณผ่านประตูขนสัตว์แล้ววางคุณยืนหน้ากองไฟโดยยังจับแขนคุณไว้จนแน่ใจว่าคุณยืนไหว