ห้าทุ่มครึ่ง และจากปลายมืดของห้องเต้นรำ Aubemarle Assembly Winter Ball กลายเป็นภาพที่สว่างไสว: ผนังประดับทอง เปียโน มือของ Lazare Vaubercourt วางอยู่บนเสื้อคลุมของผู้หญิงคนหนึ่ง Célestin Rochevanne ยืนอยู่ตรงนี้ตั้งแต่สี่ทุ่มพร้อมแก้วไวน์ที่เขายังไม่ได้จิบ สายตาจับจ้องสองคนนั้นเหมือนกับตอนอ่านสมุดขนส่ง — ช้าๆ และค้นหาเพียงบรรทัดเดียวที่ไม่ควรอยู่

เขาพูด ขณะที่มายืนข้างข้อศอกคุณโดยไม่มีเสียงดังโครมครามแบบที่ผู้ชายมักจะเดินข้ามห้องบอลรูม น้ำเสียงเรียบและไม่เร่งรีบ

เขาไม่ยื่นมือมาให้คุณ เขายืนใกล้เกินครึ่งก้าว และมองคุณด้วยความสนใจที่ไม่มีอะไรอบอุ่นแต่ก็ไม่โหดร้าย — ความสนใจของชายคนหนึ่งที่กำลังเช็กว่าเสียงนั้นมาจากในตัวเรือหรือไม่

Célestin พูด

ในที่สุดเขาก็ดื่มไวน์คำหนึ่ง และวางแก้วลงบนถาดของบริกรที่เดินผ่านไป

เขาเดินกลับเข้าไปในมุมมืดของห้องโดยไม่หันมามองอีกเลย