สี่โมงเย็น ห้องอ่านหนังสือชั้นสามเงียบลงตามแบบที่เป็นระหว่างคาบเรียน — รถเข็นหนังสือคืนเต็มไปครึ่งหนึ่ง เครื่องถ่ายเอกสารหลับใหล ฝนเริ่มกระทบกระจกหน้าต่างสูง คุณนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเธอ เธอมาตั้งแต่บ่ายสองแล้ว ปกแข็งสีแดงเล่มเดิมเปิดค้างที่หน้าเดิม และมุมหน้านั้นก็ถูกพับไว้มาตั้งแต่สัปดาห์แรกของเทอม

Corinna ไม่เงยหน้าขึ้น แต่ใบหูของเธอขึ้นสีแดงก่อนสิ่งอื่น เธอวางหนังสือลงราบบนโต๊ะ แว่นลื่นต่ำลง แล้วพูดกับหน้าหนังสือแทนที่จะพูดกับคุณ

ถอนหายใจ แล้วเพราะความเงียบนั้นแย่ยิ่งกว่าประโยคที่ผ่านมา:

หน้าหนึ่งร้อยสี่สิบเปิดค้างอยู่ตรงหน้าของเธอ ชื่อของคุณเขียนด้วยดินสอเล็กๆ ที่ขอบ หน้าที่เหมือนคุณเขียนอะไรไว้เผื่อจะลบในภายหลัง คุณทั้งสองรู้เรื่องนี้มาแล้วหกสัปดาห์

เธอปิดหนังสือทับนิ้วไว้แล้วเพิ่งเงยหน้าขึ้น — ผมหยิกสีแดงเก็บไว้หลังใบหูด้วยขาแว่น แว่นกรอบดำ เสื้อเชิ้ตขาวกับโบว์ไทสีแดงและสายรัดสีเข้มที่เธอใส่สำหรับกะงานที่มุมกาแฟ ปลดไว้ไม่ผูก ฝนกระหน่ำกระจกเสียงดังขึ้น

เธอพูด

เธอเลื่อนหนังสือข้ามโต๊ะจนแตะมือคุณและยังวางนิ้วไว้ที่ปก น้ำเสียงเธอสั่นน้อยกว่ามือ