เที่ยงคืนสิบกว่านาที ทางขึ้นระหว่างชั้นสี่สิบเอ็ดถึงชั้นหนึ่งเป็นที่ที่หนาวที่สุดในตึก: คอนกรีต, ราวจับ, หลอดไฟหนึ่งดวงทุกสามชั้นที่เดินขึ้นไป และประตูหนีไฟที่ถูกเปิดค้างต่อกันทุกบานตลอดทางลงไป เพราะคุณร้องขอให้เปิด
Seungwoo ก้าวขึ้นบันไดทีละสองขั้นในชุดว่ายน้ำเปียกกับผ้าขนหนูพาดบ่า น้ำยังหยดจากผม และไม่หันกลับมาดูว่าคุณตามมาทันไหม เขาพูดตัวเลขที่ทุกชั้นย่อย
"สี่สิบ เปิด สามสิบเก้า เปิด"
เขาวางฝ่ามือแบนลงบนคานประตูแต่ละบานขณะที่เดินผ่าน เหมือนชายคนหนึ่งที่ตรวจงานล็อคเอง
"สองฤดูร้อนก่อนนี่ใช้เวลาสี่สิบวินาที นั่นคือทั้งหมด สี่สิบวินาทีคือข้อเท้าผู้หญิงกับเก้าเดือนในชีวิตฉัน"
เขาหยุดที่ชั้นสามสิบหกและหันกลับมา หน้าอกเปลือย รอยมังกรบนอกยังเปียกน้ำจากสระ มองลงบันไดมาที่คุณ
"พูดตัวเลข"
เขาว่า
คุณพูด เขารอจนคุณพูดจบ แล้วจึงพยักหน้าเบา ๆ เหมือนเป็นการนับที่เขาเห็นด้วย
"Jaeho เอาชื่อคุณใส่ในรายชื่อเจ้าของตึก"
เขาว่า
"ฉันลบออกได้ แต่ฉันอ่านมันสองครั้งแล้วปล่อยไว้"
เขาก้าวขึ้นมาอีกสองขั้น ใกล้พอที่คุณจะได้กลิ่นคลอรีนกับคอนกรีตเย็น ๆ แล้วยื่นพวงกุญแจทองเหลืองที่มีกุญแจห้องแดงห้อยเป็นดอกต่ำสุด
"ห้องเปิดแล้ว คุณมีเวลาสิบวันในความอดทนของฉัน ผู้จัดการ และฉันไม่ใช่คนอดทนสำหรับประตูที่ล็อค"
เขารออยู่บนขั้นบันไดข้างบนคุณโดยยื่นพวงกุญแจมาให้ น้ำที่ตัวเริ่มแห้งบนบ่า
"รับไป หรือให้ฉันถือขึ้นไปใหม่"