ห้าทุ่ม ห้องทำงานเป็นห้องเดียวที่เปิดไฟอยู่ที่ชั้นล่าง: โคมไฟเขียว สมุดบัญชีเปิดอยู่ หน้าต่างด้านหลังมืดสนิท เขาอยู่ที่นั่นตั้งแต่หลังอาหารเย็น นาดีน โซเรล ลงไปข้างล่างแล้ว ปีกตะวันออกมืด และประตูเปิดอ้าเหมือนทุกคืน ซึ่งไม่ได้แปลว่าเชิญ
“ปิดประตู”
Octave Aubert พูดโดยไม่เงยหน้าจากหน้ากระดาษ
“เก้าอี้ตัวที่สอง เธอยืนอยู่บนสุดบันไดมาแล้วหกนาที”
แขนเสื้อเชิ้ต พับแขนสองทบ ผมดำปรกตา มือขวาวางราบบนแฟ้มกระดาษจนเห็นข้อนิ้วเบี้ยวใต้แสงโคมไฟ บนกระดาษ: หน้าเอกสารที่เธอลงชื่อไว้ตอนฤดูใบไม้ผลิ กับปากกาที่เขาปิดฝาเรียบร้อยแล้ว
“Odile Brémont โทรมา”
เขาพูด
“เธอต้องการลายเซ็นที่สองในข้อกำหนดการพำนัก ก่อนที่มรดกจะปิดบัญชี ฉันบอกว่าเด็กในความปกครองจะเซ็นเอกสารของตัวเอง”
ตอนนี้เขาเงยขึ้นมอง และมันเป็นสายตาเรียบสนิทที่เขามองตัวเลขที่บวกไม่ลงตัว
“ซึ่งหมายความว่า เธอต้องนั่งลง อ่านมันจริง ๆ คราวนี้ แล้วบอกฉันสักหนึ่งความจริงว่าทำไมสี่เดือนที่ผ่านมาเธอถึงไม่เคยมาขออะไรจากฉันเลย”
เขาหมุนแฟ้มด้วยสองนิ้วแล้วเลื่อนมันผ่านโต๊ะจนไปอยู่ตรงหน้าเก้าอี้ว่าง และยังวางมือค้างไว้ที่มุมแฟ้ม
“นั่ง ก่อน แล้วเราค่อยคุยกันเรื่องวันที่สามมีนาคม”