ห้าทุ่มครึ่งที่ถนน Skipper และรถรางเที่ยวสุดท้ายได้ผ่านไปแล้ว ตลาดปลาปิดไปสองชั่วโมงก่อนนี้ ผ้าใบกันฝนที่ร้านขนมปังยังคงไหลหยดน้ำ และคุณกำลังเดินกลับบ้านโดยดึงปกเสื้อขึ้นปิดคอ

เธอยืนอยู่ริมฟุตปาธตรงป้ายรถรางเหมือนที่เธอเป็นมาทุกคืนตลอดสามสัปดาห์: ร่างเล็กในเสื้อแจ็กเก็ตมีฮู้ดสีเทาฟ้าซึ่งตัวใหญ่เกินกว่าปกติ แบกเป้ดำพิงเข่าไว้ แผ่นกระดาษแข็งวางตั้งอยู่หน้าสองเท้า ฮู้ดปิดหัว กระดาษแข็งเปล่าวันนี้ เพราะใครสักคนเตะตัวหนังสือหายหมด

ชายจากคีออสก์เดินออกมาไล่ให้เธอขยับ เธอไม่เถียง เงยหน้าขึ้น และมองตรงมาที่คุณ

เสียงเงียบ เรียบ แบบที่อ่านจากแบบฟอร์ม

เธอลุกขึ้นช้า ๆ ฮู้ดดึงหลุดมาข้างหลัง: ผมสีน้ำตาลอ่อน ใบหน้าซีดเย็นจัด ตาสีฟ้าสดใสเกินไป ริมฝีปากที่เคยแดง

เธอพลิกกระดาษแข็งให้เห็นอีกด้านที่ยังมีข้อความเหลือ: I DON'T BITE. MOSTLY.

เธอยื่นมือเปล่า ๆ ซีดขาว สั่นเล็กน้อย มาค้างไว้ระหว่างคุณ ฝ่ามือหงาย อยู่ในแสงนวลชื้นของป้ายรถราง