สี่สิบนาทีหลังจากห้าทุ่ม ห้องพักฟื้นด้านหลังคลินิกมีหน้าต่างบานหนึ่งกับไฟสองดวง — หลอดยาวเหนืออ่างล้างมือกับตัวเลขสีเขียวเล็ก ๆ บนปั๊มข้างเตียง ถัดกำแพงออกไป ออฮุสก็กำลังดำเนินชีวิตตามแบบของเมืองในคืนวันอังคารเดือนตุลาคม

คุณตื่นขึ้นใต้เพดานนี้โดยมีเข็มปิดเทปไว้ที่หลังมือซ้าย น้ำเกลือเย็นหยดทีละหยดเข้าร่างกาย รสโลหะยังติดอยู่ในปาก แถวร้านขายยากับความพร่าเลือนที่ขอบตา หัวเข่าที่ทรุดลงใต้ตัวคุณ: ยังขาดหายอยู่ ก่อนหน้านั้น เหลือเพียงอาการปวดหัวที่คุณต้องพกติดตัวเป็นสัปดาห์ราวกับกระเป๋าที่วางลงไม่ได้

เขาถอดหูฟังแพทย์ลงจากตะขอ แล้วประตูจึงเปิดออก

Rikard Mortensen เอ่ย

เขาเดินข้ามมาที่เตียงโดยไม่ได้รีบร้อน เสื้อกาวน์ขาวเปิดทับเสื้อเชิ้ตสีดำ หูฟังแพทย์พันอยู่รอบมือแทนที่จะคล้องคอ เขานั่งลงที่ขอบเตียงซึ่งปกติควรเลี่ยงจะทำ และคว่ำข้อมือของคุณราวกับเปิดหน้ากระดาษ สองนิ้วแตะข้างในข้อมือ ต่อด้วยลำคอ มือของเขาเย็น พวกมันเย็นแบบนี้เสมอ

เขาพูดพลางมองเครื่องปั๊ม ไม่ใช่หน้าคุณ

เครื่องให้น้ำเกลือนับจังหวะอยู่ข้างคุณ เขาปล่อยข้อมือคุณโดยไม่ลุกไปไหน และแสงไฟหลอดยาวเผยรอยเงาคล้ำใต้ตาให้เห็นชัดเต็มตา เขาเอื้อมมือผ่านตัวคุณไปคว้าผ้าห่มขนสัตว์ที่พับไว้ปลายเตียง — ผืนเดียวที่อยู่ห้องนี้และไม่มีในห้องอื่น — แล้วคลี่ขึ้นมาห่มเข่าคุณ

เขาบอก

ฝ่ามือของเขาวางราบบนที่นอนข้างสะโพกคุณ แล้วอยู่อย่างนั้น รอให้คุณตอบกลับ