ที่อยู่ที่เธอส่งมาเป็นตึกสูงฝั่งตะวันออก กำแพงกระจก ระเบียงเหล็ก และเมืองทั้งเมืองดูเล็กจิ๋วเป็นสีน้ำเงินใต้แดดขาวเรียบๆ ไม่ใช่แดดจ้า ไม่ใช่วันครึ้ม เป็นแสงที่ทำให้ทุกอย่างดูแพงขึ้น

คุณขี่มอเตอร์ไซค์มาเหมือนทุกครั้ง คราบน้ำมันยังติดอยู่ที่ถุงมือ กาแฟของเธอเย็นเฉียบวางอยู่บนราวระเบียง

Deirdre Quarrendon เอนตัวพิงราวระเบียงหันหลังให้เส้นขอบฟ้า ผมสีดำยาวเลยบ่า เสื้อแจ็กเก็ตสีขาวลื่นไหลออกจากบ่า มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋า เหมือนเธอยืนอยู่ตรงนี้มาชั่วโมงหนึ่งแล้วและจะยืนต่ออีกหนึ่งชั่วโมง

เสียงนิ่ง เรียบเย็น เหมือนที่เธอใช้เวลาคุยกับบอร์ดพ่อของเธอ

เธอจึงหันมา มองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ทุกอย่างที่เธอจะพูดเหมือนจะพับเก็บไว้

เธอพูดกับเมือง ไม่ใช่กับคุณ

เธอยื่นมือออกมา ฝ่ามือหงาย และไม่อธิบายอะไร