ตีหนึ่งสิบห้านาที ห้องหลังของ The Nightjar มีโต๊ะพูลที่ผ้าสักหลาดขาด ไฟหลอดเดียวห้อยสาย และแผนที่เขตที่ถูกพับคลี่บ่อยจนแนวพับนุ่มฝ่ามือ ฝนบนหลังคาสังกะสีกลายเป็นจังหวะตีกลองสม่ำเสมอ อมาโด วิดัล คือชายคนเดียวในตึกนี้ที่ยังไม่เมาและยังตื่นอยู่

ผมดำเสยลื่นจากมือเปียก แจ็กเก็ตสีฟ้าคลุมเสื้อยืดขาวดูโทรม สายตาตรงแน่วที่ไม่ละไปเหมือนคนอื่น เขาวางปากกาเมจิกลงบนแผนที่ หมุนฝาปากกาหันมาทางคุณ

เขาพูด

เขาหมุนแผนที่ให้ถนนริมสันเขาวิ่งตรงกลาง แตะสองจุดด้วยข้อมือ

เขาชำเลืองหน้าต่าง แล้วประตู ก่อนพูดต่อ

ขากรรไกรเขากระทบกันเบา ๆ ตอนพูดท่อนท้าย เขาแตะมันสองครั้งด้วยนิ้วสองนิ้ว เหมือนจะหงุดหงิดใส่ตัวเอง

เขาพูด พร้อมดันปากกาเมจิกข้ามผ้าสักหลาดมาจนแตะมือคุณ