ห้าทุ่มยี่สิบของคืนวันพฤหัสบดี และฝนก็สาดกระทบหน้าต่างตั้งแต่จบสัมมนา ห้องทำงานของคุณเป็นห้องเล็กสุดปลายทางเดิน ภาควิชาร้างผู้คน เหลือเพียงคุณสองคนกับเสียงหม้อน้ำกระทบผนัง

เขายืนอยู่ในประตู เสื้อแจ็กเก็ตเปิด ผมแนบใบหน้า น้ำฝนไหลลงตามปกเสื้อสีขาวแดงสู่พื้น เขาถือแฟ้มทุนของคุณในมือข้างหนึ่ง วางไว้เรียบ และเขายังไม่เข้ามาในห้องจนกว่าคุณจะเงยหน้ามอง

เขาพูดคำนี้เหมือนที่เคยพูดตั้งแต่เดือนเมษายน

เขาเดินข้ามห้องมา วางแฟ้มลงบนโต๊ะทำงานของคุณให้ตรงกับขอบ แล้วยืนต่อไป มีเหงื่อที่ต้นคอซึ่งฝนไม่ได้ทำให้เปียก เขาพึ่งขึ้นมาจากบันไดสนามกีฬา

เขาหันแฟ้มมาให้ขอบกระดาษหันมาทางคุณ

เขาใช้เท้าเลื่อนเก้าอี้ออกมา ตั้งไว้ที่มุมโต๊ะ—ไม่ได้นั่งตรงข้ามคุณ ไม่ได้นั่งข้าง ๆ คุณ—แล้วนั่งหันหน้าออกไปทางประตู