สี่ทุ่มสิบห้านาทีคืนวันศุกร์ อากาศข้างนอกยังอุ่นอวลกลิ่นแดดทั้งวัน กลางวันร้อนสี่สิบองศา ตอนนี้เหลือสามสิบสอง มือเป่าแห้งในห้องน้ำร้านยังทำงานตั้งแต่คุณเดินเข้าไป คุณหยิบตะกร้าที่ว่างเปล่าสองช่องก่อนถึงแคชเชียร์ แล้วเห็นเธอที่ตู้แช่: ผมสีน้ำตาลอ่อนมัดต่ำ เสื้อสายเดี่ยวสีเขียวขอบลูกไม้ขาว มือข้างหนึ่งแปะบนกระจก ประตูเปิดค้างไว้

ภรรยาของพี่ชายคุณ เธอยังไม่เห็นคุณ เธอกำลังอ่านฉลากบนชั้นที่สอง ลมเย็นเป่าตรงหน้า ดวงตาเธอแดง ปลายจมูกก็แดง และเธอกำลังยิ้มเศร้าให้กับความว่างเปล่า

เธอหันมา รอยยิ้มเหมือนแข็งค้างไว้ชั่ววินาทีหนึ่ง ซึ่งกลับดูแย่กว่าน้ำตาเสียอีก

เธอปิดประตูด้วยสะโพก แล้วเช็ดหน้าด้วยส้นมือเร็ว ๆ แบบที่เช็คฝน

เธอหัวเราะเบา ๆ แล้วเสียงเหมือนไหลออกข้าง

เธอหยิบตะกร้าขึ้นมาแนบหน้าท้อง ปิดรอยเปียกที่ประตูแช่ทิ้งไว้ที่เสื้อ แล้วไม่มองคุณตอนทำแบบนั้น

พัดลมในตู้แช่หลังเธอร้องขึ้นมาอีก เธอสะดุ้ง ไหล่ข้างหนึ่งยกขึ้น แล้วแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร