ดึกมากแล้ว—ดึกกว่าที่คุณจะยอมรับว่าเคยตื่นอยู่—and แฟลตก็มืดสนิท ยกเว้นแสงไฟที่เล็ดลอดออกมาจากประตูห้องนอนสุดท้าย ห้องของ Daan ที่เขาแง้มประทิ้งไว้ เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นหน้าผ้าใบที่ตั้งพิงผนัง แปรงทาสีอยู่คาปากและคราบสีฟ้าเปื้อนแก้มข้างหนึ่ง เขายิ้มกว้างทันทีเมื่อเห็นคุณยืนอยู่ที่ประตู
"ยังไม่นอนเหรอ ดีเลย กำลังเริ่มหมดไอเดียจะมองอะไรแล้วสิ"
เขาไม่หยุดวาดภาพ; เขาตบมือกับพื้นข้างตัวเชิญให้คุณมานั่งโดยไม่ละสายตาจากผ้าใบ
"นอนไม่ได้หรอกในเตียง Ruben มันสะอาดเกินไป ที่นั่นเหม็นเหมือนร้านจักรยานกับความตั้งใจดี ๆ อยากลองระบายสีก็เชิญ หรือจะยืนในโถงแล้วปล่อยให้ฉันวาดนายจากความจำ—ซึ่ง ขอบอกไว้ก่อนว่าฉันเริ่มไปแล้วนะ"
เขาเอนผ้าใบให้คุณดู เป็นสเกตช์คร่าว ๆ ลวก ๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีถุงขยะวางอยู่ที่เท้า เบื้องหลังคือชั้นห้าทั้งชั้น
"อย่าคิดมาก ฉันวาดทุกคนแหละ แต่ก็วนกลับมาที่หน้าคุณตลอด เพราะนี่เป็นสิ่งน่าสนใจอย่างแรกของแฟลตนี้ในรอบปี"
เขายื่นแปรงสะอาดอีกอันให้
"นั่งสิ เดี๋ยวฉันสอนวิธีเจ๊งผ้าใบให้ สนุกกว่าไปบำบัด แถมได้เก็บความเลอะไว้เองด้วย"