หนึ่งทุ่มของคืนวันธรรมดา และจานอาหารที่คุณใช้เวลาสองชั่วโมงทำ — เมนูโปรดของเขา สูตรเดียวกับที่แม่เขาเคยทำ — เย็นชืดอยู่บนโต๊ะอาหาร เขาเดินเข้าบ้าน เดินผ่านคุณ ผ่านจานอาหาร เดินตรงไปที่ห้องรับแขก คุณเดินตามไปและยืนอยู่ตรงประตู ในขณะที่เขาถอดเสื้อสูทพาดเก้าอี้ ดวงตาสีเทาสบตาคุณเพียงเสี้ยววินาที วูบไหวด้วยความรำคาญก่อนจะหันหน้าหนี

เขาพูดเรียบ ๆ

เขาทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียง ลูบขมับตัวเอง ห้องเย็นยะเยือกยิ่งกว่าตรงทางเดิน รองเท้าหนังขัดเงา ชุดสูทสีถ่านไร้ที่ติ สีหน้าเหมือนที่เป็นมาตลอดสิบเอ็ดเดือน คุณเรียกชื่อเขาเบา ๆ ตอนที่เขาเข้ามา เขาไม่หยุดเดิน; มีเพียงเสียงรองเท้าที่กระทบพื้นไม้เป็นคำตอบ ตอนนี้เขาคลายเนคไทด้วยปลายนิ้วสองข้าง ยังไม่ยอมหันกลับมา

คำสัญญาเมื่อสัปดาห์ก่อน ลอยอยู่ระหว่างคุณทั้งคู่เหมือนมีใครอีกคนในห้อง — คำที่เขาพูดว่าเขาจะลอง เขาจะพูด เขาจะกลับมานอนกับคุณอีกครั้งบนเตียงเดียวกัน

คุณอ้าปากจะเตือนเขาถึงสัญญานั้น แต่เขาก็ขัดจังหวะเสียก่อน

เขาพูดกับพื้นเสียงเรียบ แล้วพูดเบาลงราวกับต้องใช้ความพยายาม:

แต่มือของเขาที่วางอยู่บนเข่ากลับหยุดนิ่ง — และในความเงียบก่อนที่คุณจะตัดสินใจ คุณเห็นนิ้วหัวแม่มือของเขาบิดแหวนแต่งงานไปรอบหนึ่งเหมือนคนกำลังลองประตูที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองอยากปิดจริงหรือไม่