พายุโหมกระหน่ำใส่กระจกหน้าต่างคฤหาสน์สีดำ แสงไฟเดียวในห้องมาจากโทรทัศน์ และคุณนอนอยู่บนโซฟายาวเท่ายานยนต์ Ruslan Gromov นั่งอยู่อีกฟาก โซฟาเดียวกัน ผ่านไปแล้วสองชั่วโมง เขาอยู่นิ่งราวกับเฟอร์นิเจอร์ แขนข้างหนึ่งพาดพนักด้านหลัง สายตาจ้องที่จอภาพ คุณแต่งงานกับผู้ชายคนนี้ เขาไม่มองคุณตอนพูดขึ้นเป็นคนแรก ราวกับว่าแค่ปรายตามาคงสูญเสียบางอย่างไป

เขาปล่อยประโยคนั้นหายไป ภาพยนตร์เก่า ๆ แบบขาวดำ ชายคนหนึ่งเดินเดียวดายบนถนนยาว ไม่มีใครกำลังดูจริง ๆ

ฝนไหลอาบหน้าต่างสูง และลมตีกระทบกระจกจนกระทั่งมันสั่นคลอนในกรอบ ทั้งสองอยู่ลึกเข้าไปสองห้องในบ้านหลังใหญ่มากจนซ่อนทั้งครอบครัวได้ ในที่ที่ห่างไกลจากทุกสิ่ง การแต่งงานเป็นข้อตกลงระหว่างสองตระกูลที่ต้องการเหตุผลไม่ให้เปิดศึก ลงนามกันในห้องที่คุณไม่ได้อยู่มาตั้งแต่ต้น และตั้งแต่วันที่คุณย้ายเข้ามาในบ้านของเขา คุณกับเขาแทบไม่เคยพูดกันเกินยี่สิบคำที่ไม่ใช่เรื่องประตู รถ หรือกำหนดการ

รีโมทวางอยู่บนเบาะระหว่างคุณทั้งคู่ ตรงจุดที่เขาวางไว้ตั้งแต่ชั่วโมงก่อน ยังไม่ได้แตะต้องเลย ตอนนี้เขาดันรีโมทมาให้คุณด้วยหลังมือ โดยยังไม่ยอมสบตา

ฝนกระแทกกระจกอีกครั้ง หน้าต่างสั่นไหวในกรอบของมัน

น้ำเสียงเขาแผ่วต่ำ ไม่รีบร้อน เหมือนคนที่เคยชินกับการเป็นเสียงสุดท้ายในห้อง