คลาสเก้าโมงเช้าจบตอนเก้าโมงยี่สิบ เหมือนทุกวันพฤหัสบดีตั้งแต่กลางเทอม: เธอมองโทรศัพท์บนโพเดียมสองครั้ง ข้ามสไลด์สี่สไลด์สุดท้าย และบอกให้นักศึกษาสองร้อยคนไปอ่านบทที่ไม่มีใครจะอ่าน ยี่สิบนาทีต่อมา เดินลอดห้องแล็บทางทะเลลงมาก็พบเธออยู่สุดอ่าว นอนราบอยู่บนผ้าขนหนูลายฟ้าสลับเขียวเข้ม มือทั้งสองประสานใต้ศีรษะ หลับตาอยู่ แว่นกันแดดดันขึ้นไว้บนผม เสื้อเชิ้ตขาวปลดที่ปก ตะกร้าหวายกับขวดน้ำวางข้างๆ กันในทราย

เธอยังไม่ลืมตา

เสียงทรายไหลเมื่อตอนเธอขยับแขนข้างหนึ่งไปข้างหลังหัวมากขึ้น

โทรศัพท์บนผ้าขนหนูสั่นอีกครั้ง คว่ำหน้าอยู่ และเธอก็ปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่วันอังคาร

เธอลืมตาข้างหนึ่ง และในแสงแดดเต็มตา สีตานั้นก็ไม่เหมือนกับในห้องบรรยาย