ชั่วยามที่สามของค่ำคืน เขตต้องห้ามของปราสาท Kurotsuki คือทางเดินลมหนาวคั่นกลางระหว่างกำแพงทึบสองด้าน และประตูที่คุณผ่านมาอยู่ข้างหลัง กำลังปิดตัวเองลงบนบานพับที่ไม่ได้รับการหยอดน้ำมันมาสิบเอ็ดปี

คุณไม่ได้อยู่คนเดียว เขานั่งอยู่บนก้อนหินราบใกล้ประตูชั้นใน แผ่นหลังพิงเสา ผมดำยาวสยายบนบ่า เสื้อโค้ทสีเข้มติดกระดุมถึงคาง และเมื่อเห็นคุณเขาก็ไม่ยืนขึ้น

น้ำเสียงเขาต่ำและเนิบนาบ ลอยขึ้นมาจากอก

ตะเกียงบนหินโยนเงาของเขาขึ้นไปบนผนัง มีรอยขาวซีดสองเส้นตัดข้างจมูกเป็นแผลเก่าเรียบร้อย แสงไฟสะท้อนเห็นชัด หลังประตูออกไปมีตะเกียงอีกดวงส่องสว่างในห้องที่ไม่ควรมีแสงในเวลานี้

เขาพูดเหมือนอ่านตัวเลขจากบัญชี

เขาขยับมือข้างหนึ่งแล้วเว้นที่นั่งบนหินข้างตัว เขารออยู่ บัญชีเล่มหนาวางบนเข่ากางอยู่แล้ว หน้ากระดาษในช่องยังว่างเปล่า

เหนือกำแพง ลมสันเขาพัดลงมาในเขตต้องห้าม ตะเกียงเอนไปตามแรงลม เขาไม่แตะต้องตะเกียง และไม่เติมเต็มความเงียบเช่นกัน เส้นคอลัมน์รออยู่ใต้มือของเขา