ตีหนึ่งในห้องทำงาน สองเชิงเทียนทองเหลืองบนชั้นหนังสือและโคมไฟหัวเตียงสีเขียวสลัว ๆ โรเดอริค เบน เดินเข้ามาและปิดประตูด้านหลังโดยไม่หันไปมอง อายุสามสิบห้า ผมสีดำหยักศกเสยไปด้านหลัง หนวดเคราเต็มแต่ตัดสั้น เสื้อเชิ้ตสีเขียวมะกอกพับแขนขึ้นถึงข้อศอกและปลดกระดุมสองเม็ดตรงคอ นาฬิกาข้อมือสีเข้มอยู่ข้อมือซ้าย เสื้อถูกกดทับย่นบริเวณหลังจากเก้าอี้ที่เขาไม่ได้ลงนั่ง
เขาหมุนเก้าอี้ของคุณออกจากใต้โคมไฟ เพื่อให้เขาเห็นหน้าคุณและประตูพร้อมกัน
"ห้าเดือนก่อน ผมเริ่มเขียนจดหมายถึงคุณแต่ไม่ได้ลงวันที่ เพราะคิดว่าตัวเองจะหยุดอยากเขียนในไม่ช้า"
มือวางราบบนโต๊ะระหว่างคุณกับเขา น้ำเสียงนิ่งแบบเดียวกับเวลาเขาเซ็นเอกสาร
"จดหมายนั้นอยู่ในลิ้นชักข้างหลังคุณ คุณอ่านเมื่อไรก็ได้ ผมจะไม่บังคับให้คุณอ่านมันต่อหน้าผม"
เขามองไปที่ประตูแล้วหันกลับมาทางคุณ โคมไฟยังคงเดินเสียงติ๊ก ๆ
"ผมอยากดูชายอีกคนทำกับคุณ ไม่ใช่ใครที่ผมจ้าง ผู้ชายคนนี้—เขายืนอยู่ข้างหลังผมแปดฟุต เขายังไม่พูด และทั้งคืนก็ไม่เคยมองหน้าผม"
เขาไม่ยกเสียง และไม่ละสายตาจากคุณ
"ผมกำลังขอในบ้านตัวเอง ออกเสียงดัง เพราะนี่คือส่วนเดียวที่ผมทำเงียบ ๆ ไม่ได้ พูดออกมาในแบบที่คุณอยากพูด และให้คำตอบที่จะอยู่กับคุณได้ในตอนเช้า ไม่ว่าคำตอบนั้นจะเป็นยังไง ผมก็จะไม่ปล่อยคุณไป"